Titulli i këtij komenti përmban, të përqendruar dhe të stilizuar, një prej disa lajtmotiveve të fjalimit të kryeministrit Rama me rastin e celebrimit apo përkujtimit të 300 ditëve të para të qeverisjes. E shtjelluar, ajo që tha shefi i qeverisë lidhej me të bërat (punët) e kabinetit të tij përgjatë 10 muajve të parë, dhe me të pabërat (jopunët) e atyre që mund të konsiderohen, të paktën parimisht, si institucione të pavarura. Ose, me ‘ndejt shtrembër e me folë drejt’, që janë jashtë kontrollit të qeverisë për shkak se rrjedhin ose janë konfirmim i vullnetit të mazhorancës paraardhëse, pra PD së djathtë, tashmë në opozitë.
Narrativa plot bukurpunë e kryeministrit merrte një kthesë të fortë ankimimi a kuje të heshtur, pikërisht te Presidenti i Republikës, Prokurori i përgjithshëm i Republikës dhe Këshilli i Lartë i Drejtësisë. Nuk jemi të lumtur me Presidentin…as me Kryeprokurorin…as me KLD, përsëriti Rama sikur donte ta bënte me refren ngecës Marshin e Gëzimit Qeveritar.
Në planin më të parë, që duket i parëndësishëm për demokraci ende të papjekura si kjo jona, pakënaqësia e shefit të qeverisë me institucione jashtë tagrit apo kontrollit të saj shfaq shenja autoritarizmi. Ekzekutivi dhe levat e tij nuk kanë pse të jenë të lumtur me institucione të tjera që, si parim demokracie, duhet të jenë të pavarura. Madje çdo pakënaqësi mes institucioneve dhe çdo fërkim (jo personal) ndërmjet tyre është një lajm i mirë për shëndetin e demokracisë.
A mos qe i kënaqur Berluskoni me drejtësinë italiane? A mos është i kënaqur Presidenti Obama me Kongresin e komanduar nga Republikanët? Në të dyja herët, përfshirë edhe vetë rastin e kryeministrit Rama, raportet mes institucioneve sigurisht që preken edhe nga rryma politike. Çdo kohë e këtyre marrëdhënieve ka Golfstrimin apo Labradorin e vet. Që rrjedhin, sipas rastit, të ngrohtë apo të ftohtë duke i dhuruar klimës politike temperatura të ndryshme. Megjithatë, në demokraci ky është parimi i të famshmit checks and balances dhe bash për këtë ka mospërkim mes mandateve të institucioneve.
Kryeministri aktual duhet të jetë i kënaqur me pakënaqësinë e tij ndaj krerëve të institucioneve prej tij të përmendura, në atë se, të paktën ata nuk janë të shenjuarit e tij. Sa rrëmbyeshëm do ish ankuar ai sikur të pushtohej nga ‘pakënaqësia e tradhtisë’ që kronika mediatike thoshte se pat kapur paraardhësin e tij me të përzgjedhurit e vet në ato institucione.
Me këtë pakënaqësi të shpallur publikisht Rama kundërshton edhe pjesën e parë të fjalimit të tij kremtues. Domethënë edhe veten. Në atë fragment ku ai përmendte si arritje të qeverisë mbajtjen e dorës jashtë nga punët e medias dhe linjat e tyre editoriale. Nëse flasim për pavarësi institucionale nga krahët politikë, Presidenti i Republikës, pa shumë zor, mund të shpallet si shumë më i pavarur se mediat shqiptare dhe pretendimi i shefit të qeverisë për të kundërtën është propagandistik. Se si ka përfituar Media dhe jo Presidenti nga kjo klimë lirie e mosndërhyrjeje e qeverisë, kjo mbetet një pyetje për Retorikën.
Për të dalë nga Retorika e për t’u kthyer në Politikë, nuk ka se si të mos ta rrëmbushë kryet një pyetje tjetër: who does it anyway? Do të thotë: kush bën festival kremtues me ndonjë refren ankimtar në mes për 300 ditët e para të qeverisjes? Obama e Blair, të cilët kryeministri ynë i mban për modele, jo njëherë. Një kërkim në Google me emrat e të dyve dhe ‘first 300 days’ qet asgjë në dritë. Po, ka një lidhje që të çon te ‘300 foto nga 100 ditët e para të Presidentit Obama’. Sa foto duhet të kenë bërë vallë në 300 ditë 3 fotografët e Kryeministrit Rama? Do të qe një numër për Epikën. mapo
