Nga Besi BEKTESHI
Imagjinoni për një çast, sikur në një stadium shqiptar të mos lejohej flamuri kombëtar serb, të mbytej me korin sharës hymni serb, të deklarohej vrasja dhe vdekja e shqiptarëve, të rriheshin lojtarët serbë, të lejonte policia kriminelë me damkë të hynin në fushë?! Çfarë vendimi do të merrte UEFA? Jam i sigurtë se asnjë e drejtë e apelueshme e vendorëve nuk do të përfillej. E ky konkluzion del nga vendimi gjysmagjel që komisioni i urdhëruar nga UEFA merr politikisht, duke bërë me të vetën, një “drejtësi” barazie të kotë. Është pikërisht një lloj çmimi, apo më mirë “Urdhëri” që mund të krijohet nga inicialet e UEFA. Pra “Urdhëri Europian në Futbollin Agresor”, që merr vendime të tilla, që nuk të lenë të besosh më të drejtësia. Se i kanë hequr tre pikë Serbisë mbasi i kanë dhënë tre gola, kjo nuk është asgjë tjetër, veçse një moment fatkeq që injoron përgjithmonë drejtësinë dhe shtyn drejt futbollit agresor, atij futbolli të dhunshëm dhe racist si në Serbi. Fantazitë me drone, janë akoma më shumë fatkeqësi dhe për më tepër tregohet një lloj frike dhe respekti ndaj pikërisht agresorit dhe dhunuesit. E para, janë agresorë, sepse UEFA ka lejuar të fyhet flamuri i një shteti sovran. Është akt agresor, kur ti luan si i barabartë dhe nuk ke lejen të çosh flamurin tënd në një lojë futbolli. Këtë gjë e pranon dhe lejon pikërisht UEFA e famshme, dhe komisioni i saj nuk e merr parasysh. Po ashtu nuk lejon kurrfarë shenje të kombëtares shqiptare qoftë dhe në xhaketa. Nuk mund të ketë më fatkeqësi si kjo. Kjo kohë të kthen historikisht në një moment agresioni. Mirë se serbët nuk njohin shtetin e Kosovës, por nuk duan të kenë në sytë e tyre flamurin e shtetit të pavarur dhe të njohur botërisht edhe nga ata vetë që është flamuri kombëtar, por shtetëror në këtë rast shqiptar. Po pra, i shtetit shqiptar.
Nëqoftëse e vunë në fushë këtë flamur, pse të mos ishin tifozët dhe të kishin edhe ata flamurin e tyre. Arsyetimi është “se ne duam të ruajmë jetën e tyre” dhe mungon arsyetimi normal dhe i qartë se “serbët nuk organizojnë dot një lojë futbolli në saj të agresionit të tyre racist dhe kombëtar” në stadiumet e tyre të kthyera në arena lufte dhe agresioni kombëtar”? E këtë gjë UEFA e pranon dhe për më tepër e justifikon?! Agresori merr çmim, duke fituar tre pikë kur ka rrahur lojtarët e një skuadre kombëtare tjetër në stadiumin e tyre?! Prandaj pyeta në fillim e që vendimi është bërë politik, përderisa askush nuk mendon se po të ishin futur tifozë shqiptarë dhe të rrihnin lojtarë serbë, çfarë do të ndodhte. Unë i pari do kisha dënuar këtë akt idiot dhe të pafytyrë të bashkëkombasve të mi?! Por kjo nuk ndodh me opinionin serb, dhe nuk ndodhi dhe me organizmin e UEFA-s që merret me këtë punë. Nuk dyshoj se ndeshje e futbollit midis kombëtareve, nuk është çështje për jetë a vdekje për fitoren. Lubonja këto gjëra le ti flasë për serbët, se ata e kanë kështu, pikërisht kështu ata nuk pranojnë kurrsesi që shqiptarët të fitojnë në fushë të tyre, nuk besoj se shqiptarët ishin futur me këtë qëllim në fushë. Por te simbolet kombëtare sigurisht që ka diçka më tepër se sa të një ndeshje futbolli, dhe aspekti sportiv dhe këto simbole u goditën nga federata serbe dhe me lejen e UEFA-s. Tani duhet betejë ligjore e cila normalisht nuk ka të bëjë me politikën, por me zbatimin e rregulloreve të UEFA-s. Beteja ligjore nuk është politikë, por një beteje që shikon brënda ligjeve dhe zbatimit të tyre. Askush vetëmbrojtjen në fushë të kundërshtarit, të lojtarëve të kombëtares, nuk e cilëson si agresion. Dihet se kush bën agresion dhe se kush godet. UEFA, sillet keq me realitetin, dhe kjo është një gabimet faje, më të mëdha të saj. Ajo nuk është një organ politik dhe vendimet e saj duhet të jenë jashtë si politikës dhe të ftohta ndaj nacionalizmave ballkanike. Duhet fituar beteja ligjore në fakt, sepse kurthet ballkanike dhe mëdyshjet europiane të UEFA-s nuk bëjnë asgjë më tepër se sa ndyjnë futbollin.
Por për mua gëzimi më i madh është vendimi i Kryeministrit Rama, për ndeshjen e kthimit në Shkodër. Unë mbaj mend se aty u fitua kundër Rusëve sportivisht. Askush nuk u fyeu flamurin, askush nuk u ndaloi flamurët, askush nuk rrahu ata pak tifozë, askush nuk masakroi asgjë. E unë nuk njoh qendra më të mëdha sportive kombëtarisht tradicionale të forta se Shkodra dhe pastaj Vlora. Jo se nuk janë të tjerat, por as që bëhet fjalë të krahasohet kush me Shkodrën në këtë drejtim. Aty stadiumi jo të jetë 20.000 vende, por dhe 40.000 të jetë, mbushet nga vetëm Shkodra. Aty kori i madh i grykëve brohoritëse është kur i vjen dita, nga një orë përpara takimit deri tre orë më vonë sa mbaron takimi. Po pra, dhe Rusët erdhën në momente të vështira, humbën, por u respektuan në të gjitha drejtimet. Serbët në atë ditë, do të kuptojnë se kush është dallimi midis tyre dhe shqiptarëve. I lumtë Kryeministrit të Shqipërisë për këtë gjetje të madhe. Pikërisht… i lumtë.
