Kur pyetja mund të bëhet se kush është lider, shumë nga përgjigjet më të zakonshme janë: presidentët, kryeministrat, ministrat, udhëheqësit ushtarakë, madje edhe trajnerët e suksesshëm. Pse të jenë trajnerët ata në mesin e përgjigjeve, për shkak se trajnerët janë udhëheqës-drejtues skuadrash (futbolli e basketbolli), e efektiviteti në dhe gjatë stërvitjeve mundëson të kuptuarit se si duhet udhëhequr.
Për më tepër, marrëdhënia, ndërmjet trajnerëve dhe lojtarëve është një kontratë. Me këtë, zbërthyer në politikë, lideri ka detyrimin për të identifikuar nevojat, se çfarë dëshiron votuesi, dhe se dëshirat e çdo votuesi janë besimi në qëllimin që lideri duhet t’i japë formën në një kontratë, me politikëbërjen dhe vendimmarrjen. Zgjedhjet e 8 qershorit, krijuan një peizazh politik ndryshe ndoshta nga çfarë është menduar, në fund duket se palët zunë pozicionet e tyre, duke synuar qeverinë dhe kuvendin.
Kërkesa e palëve, drejtuar Gjykatës kushtetuese, për të shqyrtuar, vlerësuar dhe vendosur, nëse veprimet ishin në pajtim me procedurat dhe në përputhje me kushtetutën, për njërën palë, u krijua me dashje apo pa-dashje terreni juridik, për respektimin e dispozitave të vendimit të Gjykatës, e për palën tjetër, po kërkohet të zhvendoset ky momentum në terrenin politikë, që të respektohet vullneti politikë i bllokut. Bashkë me pozicionet e palëve, kanë zënë vend edhe aleatët e tyre mediatik.
Populizmi
Para se t’u kërkohet qytetarëve të rëndomtë, ta respektojnë shtetin juridik, ta respektojnë rendin juridik, para së gjithash, në veçanti duhet respektuar nga bartësit e funksioneve publike. Mjaft për t’u habitur, me këtë që po ndodh, në psikologjinë e votuesit në përgjithësi, krijohet logjika degraduese, bllokuese, inatçore, etj. etj., mbi këtë, pa harruar historitë e vendeve të lindjes, ku mendësia komuniste mbizotëronte mbi masën, me histerinë se populli është shkalla e fundit e gjykimit-drejtësisë dhe jo ligji.
Mendësia politike e shekullit të cilin po e jetojmë, do të duhej të ishte e zgjidhjeve, e reflektimeve shpresë-dhënëse për të ardhmen e shtetësisë, për të ardhmen e Republikës. Ky ngërç i krijuar, u bë një lloj sporti popullor, duke e përfshirë publikun e gjerë në tema diskutimesh të karakterit ligjor e politikë, kur janë deputetët dhe liderët ata, të cilët duhet marr përsipër rolin e gjyqtarit, për ta gjykuar situatën për të mirën e qytetarëve dhe atyre votuesve që i kanë votuar. Kështu, debati mbi ngërçin, u bë sport popullor.
Ky ngërç, po e sfidon shtetësinë e Kosovës, po e sfidon bashkësinë ndërkombëtare në mbështetjen që na duhet, në synimet tona euro-atlantike. Në nënvetëdijen e qytetarëve, kjo situatë politike, ta kujton atë të vitit 2011 kur për arsye përmbajtjesore dhe procedurale mbetëm pa kryetar shteti, dhe papritmas, paraqitet Dell-i dhe e jep zarfin. Faji mbi një imazh të tillë, të shtetit, u transferua tek nevoja e shtet-ndërtimit dhe shtet-funksionimit. Po tash, me këtë imazh ..ky ngërç politik i krijuar, mbi kë të bartet faji?
Po vendimi a ofroi zgjidhje?
Palët në proces si akterë politikë, po i bëjnë mbrojtje politike, vendimit ligjor të Gjykatës nga pozicionet në fushën në të cilën janë, por sfidë po e kanë edhe mënyrën e të sjellit për shkak të mendësisë politike nga e kaluara e jonë, jo shumë e largët. Fatkeqësisht! Madje, deputetët dhe liderët e tyre, nga dyja anët, duke menduar se kanë të drejtë shfrytëzuan mundësinë ligjore, si rast ideal për të kaluar në mbrojtje ligjore brenda Gjykatës kushtetuese.
Por, në skenën teatrale në Gjykatë, përfaqësuesit politikë të partive politike, në rolin e aktorit, ofruan dhe argumentuan mbi të drejtën e tyre, por vendimi si i tillë, nuk përmbushi pritshmëritë e palëve. Duke ua lënë mundësinë që vetë deputetët janë ata, që duhet gjetur zgjidhjen, pra janë vet ata që duhet reflektuar, pse jo, edhe jashtë grupimit të tyre në kuvend për të gjetur zgjidhjen më të pranuar të mundshme.
Krejt e natyrshme, betejat politike që bën njëra palë kundrejt palës tjetër, por ndërtimi i institucioneve dhe mirëqenia e qytetarëve të vendit është jetike, andaj, dhe kërkohen hapa guximtar në politikë. Jo, rastësisht, politika është përkufizuar si art i së mundshmes. Në shtëpinë tonë teatrale të quajtur Kosovë, publiku është në pritje të shfaqjes, në mos do të dal ndokush, si regjisor me zarf në dorë, e të tjerët si aktorë vetëm ta luajnë shfaqjen!. Urgjent kërkohet një drejt-peshim politikë.
Autori është njohës i marrëdhënieve ndërkombëtare
