Zef Shtjefni
Kur isha student, papritur e pa menduar na e shkarkuan drejtoreshën e shkollës. Ishte një grua e re, e ditur, e zellshme. Por Komiteti i Partisë e hoqi dhe e degdisi diku në një vend pune të rëndomtë. Kjo ndodhi sepse ajo kishte shkuar për një vizitë, së bashku me burrin dhe djalin e vogël, te Sekretari i Parë. Pasi miqtë ishin akomoduar, Sekretari i Parë, duke e përqafuar e pyeti vogëlushin mysafir: “A më njeh kush jam?”
“Po, -iu përgjigj vogëlushi. Ti je xhaxhi Muho, traktoristi!” Më kaq ajo vizitë ditëlindjeje dhe karriera e drejtoreshës sonë mori fund. Mu kujtua kjo ndodhi e kahershme pikërisht këto ditë, kur po lexoja opinionet e supermbesës së Doktor Saliut për ngjarjet trishtuese të 14 tetorit në stadiumin e Beogradit, kundër kuqezinjve tanë. Nuk besoj se naiviteti e bëri mbesën të ngatërrojë ngjyrat e fanellave, aq sa t’i ketë marrë serbët për shqiptarë. Gjyshi i saj thotë se ajo shkruan libra. Është e rritur tashmë. Kështu që atë opinion nuk e ka shkruar pa mend dhe pa burime frymëzimi, apo pa bindje të thella. Por gjithsesi, unë po i besoj naivitetit të një adoleshenteje. Po e marr të mirëqenë edhe në këtë rast arsyen pse i ka ndodhur ish-drejtoreshës sonë me djalin e vogël në shtëpinë e Sekretarit të Parë një ngjarje e tillë e ngjashme. Edhe mbesa sot nxjerr nga barku ato me çfarë është brumosur, ato që ka dëgjuar gjithë jetës në shtëpinë e vet nga gjyshja, gjyshi, nëna, babai dhe nga i gjithë rrethi i saj. Kështu që, nëse duam të kuptojmë se çfarë mendojnë dhe çfarë bëjnë këta njerëz për Shqipërinë dhe për shqiptarët, sigurisht që më parë duhet të shohim me realizëm veprën dhe bëmat e tyre. Por ama t’u vëmë mirë veshin edhe zëdhënësve të tyre në parti dhe në familje. Zëdhënëset nuk kanë asnjë faj e nuk meritojnë asnjë ndëshkim. Përkundrazi, bëjnë mirë, sepse na tregojnë çfarë gjelle zien në atë kazan. Me të shkruar ato rreshta në “Facebook”, mbesa e ish-kryeministrit tonë u bë heroinë për Serbinë në gjitha mediet serbe. “Nuk ju kuptoj”, u drejtohej ajo shqiptarëve. “Jeni krenarë sepse thyet rregullat dhe u zutë me grushte?! Kur nuk u lejuan flamujt, duhet të mësonit të respektonit rregullta dhe jo t’i fusnit ata me lodra kalamajsh në stadium, sepse kjo nuk është gjë tjetër, veçse mungesë civilizimi! Plaset për të thënë se serbet janë të pacivilizuar, por harroni se jeni ju që nuk dini të respektoni rregullat. Dhe në fund serish ju shfryni duf kundër serbëve, kinse për të treguar patriotizëm, por sharjet tuaja vetëm vend për krenari nuk lënë!”
Ja ky është shqeto patriotizmi dhe shqiptarizmi me të cilët ka brumosur mbesën e vet Gjyshi “i madh e patriot, ai që e kemi besuar për pishtar të demokracisë, që e kemi menduar si patriot të madh e çlirimtar nga diktatura”. Kanë të drejtë serbët që e shpallën heroinë mbesën e tyre dhe të gjysh Salës, sepse pak me shumë se ajo po thonë edhe ata për ne. Edhe pse para dhe pas ndeshjes u përpoqën të fabrikojnë fakte, të sajojnë alibi, të akuzojnë shqiptarët dhe shtetin shqiptar, si autorë të dhunës, si provokatorë të urrejtjes gjenetike të tyre kundër nesh, edhe pse dhunuan 11 djemtë tanë të vetmuar në mes të atij mjedisi armiqësor prej 32 mijë serbësh. Dhe përsëri, ne shqiptarët qenkemi provokatorë dhe të pacivilizuar sipas tyre dhe berishëve tanë! I tmerroi një flamuri i vetëm që arriti të hyjë në atë stadium ferri, i varur në një lodër, sepse gjatë gjithë historisë janë përpjekur të na zhdukin të gjallë a të vdekur. Ne e dimë se jemi provokues për serbet, thjesht pse ekzistojmë, pse kemi flamurin, shtetin dhe një përfaqësuese dinjitoze futbolli. Për çdo njeri normal në këtë tokë, provokatorë e fajtorë janë vetëm huliganët, racistët, kriminelët serbë të luftës së Bosnjës, Kroacisë, Kosovës që u mblodhën aty, si gjithmonë kundër fqinjëve, me përkrahjen dhe orkestrimin e politikës primitive serbe.
“Në Beograd si qen i rrahur”, shkruante edhe RD-ja e tyre për kryeministrin tonë këto ditë. Pra ne qenkemi qenë të rrahur dhe kjo i gëzon pa masë ata. Ndërsa serbët që na kanë vrarë e groposur nëpër gropa dhe shpella mbi 12 mijë vëllezër kosovarë, që u kanë hequr e shitur organet për së gjalli shqiptarëve, krimet e tyre mendojnë se do t’i mbulojnë duke akuzuar viktimat. Kori serb thërriste: “Vritini, vritini shqiptarët, që kroatët të mos kenë vëllezër…!”, nuk na lejoi të këndojmë as himnin kombëtarë. Ata që rrahën futbollistët tanë me karrige, me grushte, me bërryla e shqelma, sipas berishëve dhe serbëve, janë të civilizuar dhe shenjtorë. Gjysh Salës maskën hipokrite ia ka çjerrë keqas mbesa e vet kësaj here. Por me sa duket, as maska dhe as fytyra atij nuk i hyjnë më në punë. Ndaj as skuqet, as nxihet, sa as denjon t’u kërkojë ndjesë shqiptarëve. Ky popull vërtetë duhet të nxjerrë mësime të mëdha, që të mos gabojë më në zgjedhjen e lidershipit të vet, i cili duhet ta drejtojë me guxim, durim e largpamësi, drejt së ardhmes që nuk u përket më serbëve rusofilë dhe as shqiptarëve filoserbë, por që u përket shqiptarëve euroatdhedashës dhe të bashkuar.
