“Udhëtimi im” është revista që i kushtohet figurave më të suksesshme të komunitetit shqiptar në Londër. Pas daljes së numrit të dytë, botuesi i saj, Petrit Kuçana, është entuziast për ndikimin e saj në ndryshimin e imazhit të Shqipërisë në Britaninë e Madhe. Sipas tij, ky botim, me një parathënie nga ish ambasadori shqiptar në Britaninë e Madhe, Z. Mal Berisha, ofron histori që padyshim janë në kufijtë e të pabesueshmes.
Mes shqiptarëve të suksesshëm ka biznesmenë, avokatë të niveleve të ndryshme, publicistë e njerëz të artit e teknologjisë, madje edhe lektorë e profesorë në universitetet e njohura angleze, si ai i Oksfordit, apo universitete të tjera britanike.
Revista është një kontrast i vërtetë me lajmet e papëlqyeshme që vijnë për shqipëtarët nga policia apo gjykatat britanike, nënvizon Kuçana në këtë intervistë ekskluzive për Koha Jone.
“Si risi besojmë që do të jetë përfshirja edhe e historive të shqiptarëve të suksesshëm që jetojnë në Republikën e Irlandës, që ndonëse nuk janë në numër të madh, kanë histori vërtet frymëzuese,” shton Kuçana i cili jeton në Londër prej shumë vitesh tashmë.
Pjesë e planeve të tij mbetet prezantimi i saj në Tiranë e Prishtinë.
“Udhëtimi im” përfshin një seri intervistash me personalitete të spikatura nga komuniteti shqiptar në Britaninë e Madhe. A mund të ndani me lexuesit tanë se si ju lindi ideja për një revistë të tillë? A ka pasur një episod që ju ka frymëzuar për të realizuar një projekt të tillë?
Në të vërtetë që prej 12 vitesh të publikimit të “The Albanian”në Londër, jemi përpjekur të evidentojmë dhe publikojmë historitë e shqiptarëve të suksesshëm, qoftë edhe si balancë me lajmet “jo aq të pëlqyeshme” që vinin nga Metropolitan Police, apo gjykatat britanike.
Së fundmi vendosëm që të ketë një botim më vete të këtyre historive që padyshim janë në kufijtë e të pabesueshmes. Janë historitë e atyre që nuk është e rëndësishme si u gjendën në ishullin britanik, dhe asesi nuk u gjunjëzuan në klimën e ngrysur ishullore e, madje shumë prej tyre, u detyruan të ngushtohen në petkën e “refugjatit”, për të filluar udhën drejt ëndrrës, që mund të ishte e njëjta, e ngjizur që në vendlindje, apo ishin nuhatësit e përsosur të hapësirave dhe mundësive që ofroheshin, duke u kthyer natyrshëm në shqiptarin e suksesshëm, në njeriun model, jo thjesht modelin e shqiptarit brendakomunitar, por edhe e emigrantit të suksesshëm, deri në kufij të së pabesueshmes. Janë me dhjetëra episode të këtyre “udhëtarëve” që jo vetëm “përbëjnë lajm”, por pa asnjë pikë dyshimi historitë e tyre” janë shndërruar natyrshëm në fanarë që ndriçojnë në çdo kohë, edhe për shumë mërgimtarë që nuk kanë arritur të gjejnë atë “udhën” drejt realizimit vetvetësor, që janë tëhuajsuar aq shumë, saqë nuk mund të mendojnë asgjë më tepër sesa të ndjekin ato rrugët e errëta, ato të të pasuruarit për një ditë, ato të përbalturat të zhyturat… që, fatkeqësisht, vazhdojnë të përpijnë në thellësitë e tyre, shumë mërgimtarë të tjerë rrugëhumbës…
Do të tingëllonin kaq të pabesueshme këto histori për shumëkënd që është tejet i përditësuar me kronikën e zezë, por janë realitete që po shformojnë çdo ditë atë imazh të zbehtë për shqiptarët e Britanisë, në ngjyrën më të thekshme të shpresës, ëndrrës, kurajës dhe guximit qytetar dhe intelektual, duke u shndërruar kështu në ambasadorët më të shkëlqyer të vlerave shqiptare në ishullin britanik.
Pse “Udhëtimi im” dhe kush kanë qënë reagimet ndaj këtij publikimi në Britaninë e Madhe? A është bërë komuniteti shqiptar në Angli edhe më i njohur në sajë të këtij botimi? Ndonjë personalitet që e ka vlerësuar atë?
Në të gjitha këto histori suksesi është një udhëtim që fillon nga Atdheu, deri në metropolin britanik, fillon në momentin kur ndjehet se “këmisha e atdheut ishte shumë e ngushtë për ëndrrat e tyre”, kur ishte më shumë se një ngadhënjim, gjetja e asaj udhës së ëndërrt, e udhës që rrallëherë shquhej edhe pas përpjekjesh titanike, kur ikja ishte më shumë se guxim. Udhëtim që fillon në bankat e bratisura të shkollës, apo në llogoret e luftërave në trojet shqiptare, në bregun e detit ku pritej ikja drejt ëndërrës, kur në “trastat” e tyre kishin mundur të palosin shpresat e ëndërrta, të përthyera pabesisht në skajet kur Atdheu merrte tjetër kuptim. Ishin ato ëndrra që për shumë udhëtarë mbetën aty, të baltëzuara në pranverën e kurrë-mos-ardhur e qëndrojnë si kujtim i largët, i dhimbshëm; diku në bankat e një shkolle, diku në një tjetër hapësirë që i përkiste, thjesht të shkuarës përcëlluese.
Besojmë se patjetër që ka patur ndikim tek shqiptarët e këtushëm dhe më gjerë, që nga pedagogët që lektorojnë në universitetet më prestigjioze të Britansë, e deri tek sipërmarrësit që pak vite më parë mbase nuk dinin të thonin as “mirëmëngjes” apo “kam uri” kanë arritur jo vetëm të konkurojnë denjësisht në tregun britanik, që kanë të punësuar edhe britanikë në kompanitë e tyre, e deri tek avokatë, tepër të suksesshëm që drejtojnë kompanitë e tyre, arkitektë që kanë fituar çmime ndërkombëtare, e deri tek artistë që pasqyrojnë vlerat më të mira shqiptare në ishullin britanik dhe më gjerë.
Kujt ja keni besuar parathënien e kësaj reviste dhe pse?
Parathënia është bërë nga Z. Mal Berisha ish-ambasador në Mbretërinë e Bashkuar, që mbetet padyshim një nga ambasadorët më të mirë që kemi patur këtu dhe na ka ndihmuar vazhdimisht në realizimin e këtij projekti. Janë gjurmët e pashlyeshme që ka lënë gjatë kryerjes së misionit të tij në Britani dhe ndjehemi të lumtur që Z. Mal Berisha krejt natyrshëm u shndërrua në mik dhe bashkëpunëtor i “The Albanian”.
Cila ka qënë sfida më e madhe që keni hasur në realizimin e këtij publikimi dhe çfarë shpresoni të marrin lexuesit prej saj?
Mbase identifikimi i shqiptarëve të suksesshëm mbetet sfidë në vetvete, pasi duket se të suksesshmit karakterizohen nga modestia. E nëse nuk është aq e vështirë gjetja dhe sjellja tek lexuesit bie fjala e pedagogëve që lektorojnë në universitetet britanike, apo atyre shqiptarëve të suksesshëm që kanë fituar çmime ndërkombëtare etj, identifikimi “i të panjohurve” që vërtet janë shumë të suksesshëm, sidomos sipërmarrësve, vazhdon të mbetet sfidë, por besojmë se pas publikimit të numrit të dytë të “Udhëtimi im” është bërë akoma më e lehtë. Ne besojmë fuqishëm se këta “udhëtarë” janë shndërruar në modele të shkëlqyeshme dhe ne si gazetarë na mbeti vetëm t’i gjejmë, t’i pasqyrojmë në faqet e kësaj reviste, ashtu si në ato të gazetës, duke përmbushur një dimension të misionit tonë, duke shpresuar se kështu do të mund të kontribuojmë sadopak, duke besuar fuqishëm që “Udhëtimi im” do të shndërrohet në një traditë që dritëson edhe mendjet e atyre që “u ka humbur rruga në oborr”…
Cilat janë planet e juaja të mëtejshme lidhur me të dhe a do të ketë ndonjë risi në rrugëtimin e “Udhëtimi im”? A mendoni ta zgjeroni dimensionin e saj?
Ne do të vazhdojmë publikimin e historive të këtyre shqiptarëve të suksesshëm që jetojnë në Mbretërinë e Bashkuar. Si risi besojmë që do të jetë përfshirja edhe e historive të shqiptarëve të suksesshëm që jetojnë në Republikën e Irlandës, që ndonëse nuk janë në numër të madh, kanë histori vërtet frymëzuese.
Besojmë se në të ardhmen do të bëjmë të mundur realizimin e ndonjë formati tip “TED ex” qoftë në Londër apo në Tiranë dhe Prishtinë.
Bisedoi Iliriana Hoxha
