Lajme teNjejta
Ndonëse, qysh kur u lind, ishte e rrethuar nga muzika, në moshën 5-vjeçare, nuk mund ta kuptonte se violina do ta shoqëronte gjatë gjithë jetës. Partiturat e vogla, kasetat,
por edhe tingujt e aparatit të vjetër “Phillips”, do të ndikonin në zgjedhjen e saj.
Violina e saj i erdhinga Kina e largët, duke kaluar dete e oqeane e asnjëherë, mbase nuk do ta besonte se tingujt e asaj violine do ta shoqëronin në rikthim, përtej Shqipërisë në koncertet që do të jepte në vende të ndryshme të botës. Pasi dëgjoi koncertin e kompozitorit finlandez Sibelius, do ta prekej aq shumë saqë temat e tij do t’i mësonte shumë shpejt përmendësh, por, deri në moshën 20-vjeçare, nuk do t’I interpretonte asnjëherë vetë, për shkak të gjendjes emocionale që I shkaktonte ky koncert.
Ajo është Alda Dizdari, violinistja shqiptare, e cila, tashmë, numëron nëpër botë një sërë koncertesh. Më mbresëlënësin veçon atë në Canterbury, ku shoqërohej nga Orkestra e Radio
Televizionit Publik Shqiptar. Në një bisedë për rrugëtimin e saj artistik, na tregon për violinën e parë, që i erdhi nga Kina, për mësuesen më të dashur, që la mbresa të pashlyeshme
tek ajo dhe që ishte mamaja e saj, pianistja Adriana Dizdari. Të dëgjosh tinguj violin, në skenatme prestigjoze të Britanisë se Madhe, e ta mësosh që këta janë tingujt e një “violine” shqiptare, duket e jashtëzakonshme por është kaq e vërtetë. Alda Dizdari është femra e cila, me talentin dhe tingujt magjik që dhuron, ka arritur të thyejë çdo kufi. E cilësuar si një prej artisteve elitare, që kultura shqiptare përmban dhe jo vetëm, por shumë e vlerësuar dhe jashtë Shqipërisë, ndeshet me fluksin e akordeve të Britanisë së Madhe, në vitin 2003.
Edhe pse, pafundësisht, nën influencën e muzikës, Alda e kujton ambientin artistik në shtëpinë e saj, si mundësia e vetme që artistët mund të përjetonin në atë kohë izolimi: të ndjenin paksa liri e të fluturonin shpirtërisht kudo. Me të gjithë modestinë që e karakterizon, fama nuk ka qenë kurrë në planet e saj. “Kënaqësinë më të madhe në jetë e kam në skenë dhe prandaj punoj shumë që të përsëris atë kënaqësi”.
Duket qartë që ajo çfarë e bën unike Aldën është dashuria dhe pasioni që ajo 
ka për muzikën, ç’ka ajo bën dhe mundohet që, me po të njëjtin passion, t’ia tejçojë edhe
dëgjuesit, duke arritur t’i injektojë, këtij të fundit, realitetin e bukur të muzikës së Beethoven, Brahms, Bach, etj. Rrugëtimi i saj në Britaninë e Madhe ka filluar në vitin 2003, ku, si shtysë, ishte një bursë shumë prestigjoze, për të vazhduar Diplomën e Performancës së lartë në “Guildhall School of Music and Drama”, ku sot ajo rikthehet jo vetëm si një ishstudente, por dhe si një pedagoge.
Sapo hodhi hapat e saj në ishullin Britanik, filloi drejtimin e një ndër kuarteteve më në emër në Britaninë e Madhe, Allegri String Quartet. Eksperiencë kjo që u ndoq nga shumë eksperienca të tjera dhe që e bëri Aldën të vendoste për Londrën, si rezidencën e saj. Suksesi, edhe pse i garantuar i karrierës së Aldës, për të ai përkthehet: “Punë dhe këmbëngulje, shumë pasion dhe gëzim që merr nga ajo çfarë bën”.
Duke na dhënë lajmin e mirë për nisjen e turneut të koncerteve të saj, me përfshirje dhe të Tiranës, ku do të bëjë premierën e koncertit të kompozitorit më të njohur anglezë,
Edward Elgar. së bashku me dirigjentin anglez. Alexander Walker. Alda. Gjithashtu. shpreh dëshirën që ka për të rritur dhe më shumë në vitet në vazhdim këtë bashkëpunim
ndërmjet Shqipërisë dhe Britanisë. Gjithashtu. ajo tregon sesa e impresionuar ndjehet me arritjet e shumë artisteve shqiptarë në skenat prestigjoze të Britanisë, duke e parë këtë si një hap të rëndësishëm në bashkëpunimin e artit ndërmjet dy vendeve.
“Pengu” i Aldës mbetet realizimi i incizimit të një albumi me muzikë shqiptare, kryesisht me veprën e babait të saj, kompozitorit të mirënojhur, Limos Dizdari, që synon ta realizojë në vitet në vazhdim.
Ky shkrim nuk mund të mbyllej më bukur se me mesazhin që Alda ka për bashkatdhetarët në Britaninë e Madhe: “Të respektojnë vlerat e tyre kombëtare dhe të vlerësojnë gjithë tiparet e bukura shqiptare. Gjithashtu, shpreson që këto tipare të mos i izolojnë nga shoqëria e madhe dhe e hapur e Britanisë por, përkundrazi, të ndjejnë se kanë diçka të veçantë dhe të vyer për t’i dhënë kësaj shoqërie, kaq të larmishme dhe bujare.”
Gentiana Pallaveshi
