XHABIR HAMITI
Situata e rëndë ekonomike dhe sociale e krijuar në vitet e fundit në Kosovë ka goditur drejtpërdrejt pjesën më të madhe të qytetarëve të vendit tonë.
Në mungesë të një vizioni dhe strategjie më të avancuar të zhvillimit ekonomik, jeta e shumë qytetarëve është duke u rënduar ditë e për ditë më shumë, e për të mos thënë edhe skajshmërisht është bërë i mjerë për një kategori jo të vogël të shoqërisë sonë.
Si rezultat i kësaj gjendjeje, është krijuar një klimë e dhimbshme, ku një pjesë e madhe e të rinjve, të cilët janë edhe e ardhmja e jonë dhe e vendit, e kanë humbur shpresën për ditë më të mira dhe vazhdimisht po kërkojnë rrugë dhe forma të shtegtimit dhe largimit nga toka, ku ata u lindën dhe u rritën.
Kudo në ndenja e biseda të ndryshme dëgjohen ankesa e kukatje të ndryshme: çfarë po ndodh kështu, se Kosova nuk e meriton të jetë në këtë gjendje kaq të rëndë dhe të pafavorshme, me pyetjet konkrete si:
– Pse gjithë ky korrupsion në të gjitha fushat e jetës?
– Pse ky nivel kaq i ulët i arsimit dhe i edukimit?
– Pse kjo formë kaq e keqe e kujdesit shëndetësor për qytetarët e vendit?
– Pse ky pasurim kaq i shpejtë i njerëzve në kurriz të të varfërve?
– Pse çmimet e artikujve bazë ushqimorë në Kosovë, më të shtrenjta sesa në Zvicër e Gjermani, e pse e pse ?!
Për këtë gjendjen tonë të sjellë në këtë shkallë, fajtori nuk është në qiell, por në tokë, pra në mesin tonë, në veten tonë. Nëse ne vetë nuk e ndryshojmë sjelljen drejt përmirësimit dhe avancimit, duke bërë punë serioze dhe të sinqertë, duke vënë në funksionim drejtësinë dhe barazinë për të gjithë pa dallim si dhe duke i dhënë hakun gjithsecilit aty ku është, as Zoti nuk na ndryshon e as nuk na ndihmon, e të tillët as që i ka ndihmuar ndonjëherë gjatë historisë.
Vendi dhe shoqëria nuk ndryshon me kukatje, por me veprime adekuate. Është momenti dhe koha që të gjithë ata, që kanë përgjegjësi në shoqëri t’i përvjelim mangët e të japin kontributin e tyre të drejtë dhe të sinqertë, aty ku dhe për çfarë janë të thirrur.
Në një mes, ku pjesa dërmuese e shoqërisë vuan për kushtet minimale të jetës së tij, edhe po të jesh mbret nuk është kënaqësi e as përparësi.
Qëllimi i të gjithëve, duhet të jetë angazhimi për të mirën e të gjithëve. Një popull që nuk kujdeset për arsim të mirëfilltë të fëmijëve të vet, që nuk punon për krijim të kushteve dhe të mirëqenies së qytetarëve të vet në të gjitha fushat e jetës dhe që nuk e vë në funksionim sistemin e drejtësisë për gjithë qytetarët pa dallim, ai nuk do të shohë dritë e as nuk do të ketë të ardhme të tij të ndritur.
Dinjiteti dhe afirmiteti i një shoqërie varet nga dinjiteti dhe serioziteti i vet qytetarëve të saj.
