JAKUP KRASNIQI
Shkas për të shkruar ketë përgjigje, është shkrimi i historianit serb Dr. Miomir Gataloviq nga Instituti i Historisë Serbe, shkruar për gazetën “Veçernje Novosti”. Ai, duke reaguar ndaj deklaratës së Ramush Haradinajt, se “edhe shqiptarët janë vrarë në Betejën e Kosovës”, dhe për të cilët tha se “është një nga më të rëndësishmet në historinë e Kosovës dhe Ballkanit”, paska thënë: “Shqiptarët kujdeseshin për bagëtitë”, por nuk e paska saktësuar se për cilat kafshë “kujdeseshin”.
Historiani serb paska kërkuar po ashtu që t’i afrojmë dëshmi. Unë do t’i ofroj dëshmi që sjellin autorë të huaj. Natyrisht që këto dëshmi nuk kishte pse t’i sillte Haradinaj si politikan.
Shqiptarët, shumë herë deri më tani, kanë dhënë shembuj se janë për një partneritet të ri në Ballkan, më tri shtyllat tjera të Ballkanit, por ata duhet ta kuptojnë se shqiptarët, siç thoshte Ismail Qemali, janë shtylla e katërt. Pa shtyllën e katërt, Ballkani nuk mund të ketë stabilitetin dhe sigurinë e domosdoshme . Vetëm këto katër shtylla do t’i japin Ballkanit tonë qetësi dhe siguri.
Ne, shqiptarët jemi për paqe, siguri, zhvillim dhe partneritet në Ballkan. Jemi për vlera europiane, por nuk jemi për nënshtrim qyqar, të cilin po na ofrojnë qeveritarët e sotëm. Të gjithë shovinistët duhet ta kuptojnë, se historia e asnjë populli të Ballkanit, e aq më pak historia e popullit më të vjetër të tij e të Europës, pra, historia e shqiptarëve, nuk mund të shtrembërohet dhe deformohet sipas dioptrisë shoviniste të historiografisë dhe Akademisë serbe apo cilësdo tjetër.
Po i sjell disa të dhëna të autorëve të huaj për Betejën e Kosovës të vitit 1389 dhe çështje të përafërta më atë. Faktet që do t’i sjellë më poshtë e që janë burime të jashtme (autorë të huaj), do ta vërtetojnë atë që në një mënyrë e tha Ramush Haradinaj, më 28 qershor 2016.
Historiani Freng Philippe de Mezieres, në një vepër të tij të shkruar pas Betejës së Kosovës -1389 shkruan: “Me mëshirën e Zotit u pengua shpata e Muratit. Në këtë vit (1389), sulltani pësoi disfatë plotësisht në Shqipëri“. Kjo do të thotë se asokohe në Kosovë jetonin shqiptarët, pasardhësit e ilirëve antikë.
Shqiptarët jo vetëm morën pjesë dhe luftuan heroikisht në atë Betejë të Kosovës, por ajo u zhvillua në trojet e tyre, në Shqipëri. Pra, as heroizmi i Milosh Kopiliqit nuk qe i rastësishëm. Millosh Kopiliqi, edhe pse më vonë do të përvetësohet nga historianë e akademikë serbë si hero i tyre kombëtar, ai ishte shqiptar nga Kopiliqi i Drenicës. Kurse një burim osman i fundit të shekullit XIV, tokat shqiptare i ndan në 10 sanxhaqe: 1. Shkodra, 2. Ohri, 3. Vlora, 4. Janina, 5. Elbasani, 6. Delvina, 7. Shkupi, 8. Dukagjini, 9. Vushtrria, 10. Prizreni.
Në të mirë të kësaj që sapo thashë me lart është edhe dëshmia e gjeografit dhe e udhëpërshkruesit, që ndoshta ishte edhe nëpunës i lartë në administratën osmane, Elvia Çelebiu, i cili në vitet 1660-1662, ishte për inspektim (udhëtim) në Elajetin e Rumelisë. Ishte edhe në Shqipëri. Në veprën e tij udhëtimi, ai shkruan: “Lumi Llab (Llapi) që kalon nëpër fushën e Vushtrisë, vjen nga Shqipëria (Arnavutlluku)”. Nga kjo del se si rrjedha e sipërme e lumit Llap, edhe fusha nëpër të cilën kalonte, ishte Shqipëri.
Edhe një francez tjetër, Alain Ducellier, në një fragment të librit të tij: L’Albanie entre Byzance et Venise: X- XV siecle, Londër, 1987, shkruan: “Është, pra, e qartë se një pjesë e rëndësishme e popullsisë shqiptare gjithandej në Kosovë qysh përpara fitores turke, pa qenë nevoja të shpjegohet fakti, për të marrë me mend shpërthimin e imigrimeve në masë, për të cilat burimet nuk bëjnë zë. Dukuria që nuk ka pasur kurrë çështje ndeshjesh ndërmjet sllavëve dhe shqiptarëve në kohën e Car Dushanit, dhe sidomos në kohën e formimit të principatës së Kastriotëve, është së fundi një tregues se pushteti shqiptar u shtri hap pas hapi dhe përgjithësisht u pranua nga popullsia vendore, padyshim se kjo e kuptonte tanimë e prej shumë kohësh elementin shqiptar”. Fragmenti i plotë i autorit me titull: “A e kishin pushtuar shqiptarët Kosovën”, gjendet i botuar në librin tim: “Një histori e kontestuar”, botim i “Buzukut”, Prishtinë 2013, faqe 168-181.
Po ashtu, edhe një dokument anglez i fundit të shekullit XVII, ardhjen e gjeneralit austriak Pikolomin e përshkruan kështu: “Pikolomini, edhe pse nën ethe, vazhdon udhëtimin për Prizren ku pritet nga arqipeshkvi i Shqipërisë dhe Patriku i kelmendasve”. Këtu me siguri është fjala për Pjetër Bogdanin tonë të famshëm. Edhe kufijtë që përshkruhen nga udhëtarët e shekullit XIX, J. G. Han dhe H, Bue përfshijnë kryesisht tokat që ishin të banuara me shqiptar edhe para shekullit XIX, por që janë edhe sot.
Po e përfundojmë me konstatimin e A. Ducellier-it: “Desllavizimi” i Kosovës është, pra, një problem i rremë: ai është vetëm një pasojë e këtyre lëvizjeve të gjera të rrjedhjeve nga sipër (të konversionit), që kanë karakterizuar gjithmonë historinë e popujve ballkanikë. Këto lëvizje, të mbështetura në substratin e vjetër që mbetet gjithmonë shqiptar, u bënë pa dhunë gjatë të gjithë Mesjetës dhe gjatë kohës së parë moderne, në mënyrë që episodet e viteve 1690 dhe 1738 duhet vetëm të quhen si pikëmbërritje”,
Pra, “desllavizimi” i Kosovës është gënjeshtër e madhe e historiografisë serbe e asgjë më shumë. Është përpjekje politike për të përvetësuar territore të shqiptarëve.
Këto ishin dëshmi që sjellin autorë të huaj, të cilat duhet t’i dinte “historiani” serb nga Beogradi. Asnjëri nga autorët e sipërcituar nuk është shqiptar!
Atëhere, nëse sipas “historianit” serb, shqiptarët vërtetë ishin barinjtë, por cilët ishin (janë) kafshët për të cilët shqiptarët “kujdeseshin”?!
