“Protesta e PD në Kavajë, si ajo e sigurimsave kur u rrëzua busti i Enverit”. Kështu është shprehur një ditë më parë Kryeministri Edi Rama, në një shkrim të tijin të postuar në rrjetin social “Facebook”. Duke ironizuar protestën e deputetëve të PD-së për shembjen e Obeliskut në Kavajë, Rama e krahason atë me protestën e sigurimsave të shtetit pas shembjes bustit të Enver Hoxhës. Sipas Ramës, monumente estetikisht të shëmtuar dhe ngrehina absurde, nuk janë historia e demokracia dhe reagime si ato të PD-së, të kujtojnë thotë kreu i qeverisë, vetëm Inkuizicionin dhe Diktaturën.
Basha
Ndërkaq, shembja monumentit të “demokracisë” në qytetin e Kavajës pak ditë më parë nga INUK, është bërë objet për shkëmbimin e deklaratave mes Kryeministri Edi Rama dhe kryetari i opozitës Lulzim Basha.
Pas postimit të kryeministrit Rama, ka reaguar kreu i PD-së, Lulzim Basha, i cili ka shkruar në rrjetin social “Facebook” se Kryeministri nxjerr mllefe ndaj opozitës dhe nuk mban premtimet e bëra. “Shkatërrim, urrejtje, përbaltje! Kaq di Vajmedeti që shtyn ditët duke pështyrë mllefe dhe duke trashur zullumin. Ku jemi pyesin shqiptarët? Ku është shëndetësia falas, ulja e çmimit të energjisë, ulja e çmimit të mallrave të shportës, legalizimet falas, 300 mijë vendet e punës!
Nuk ka vende të reja pune. Asnjë për be! Jetesa çdo ditë e më e vështirë. Mijëra burra e gra, të rinj e të reja në rrugë prej barbarisë e tij të paligjshme! Mijëra të tjerë i pret papunësia, pasiguria dhe varfëria, ekonomia rrokulliset. Tenderat e ilaceve i griu korrupsioni qeveritar dhe mafia në pushtet.
Çmimi i energjisë drejt rritjes. Taksat drejt rritjes së dytë. Droga derdhet lumë drejt fqinjve. Policia dhe drejtësia japin llogari para trafikantëve dhe vrasësve me kostum parlamentar. Shqipëria rënkon. Vajmedeti krihet me furcet e vjetëruara plot llum mëkatesh të reja e të vjetra!”- shkruan Basha.
Shkrimi i plotë i Ramës për protestën e PD-së
FIKS FARE NJELLOJ. Nuk e di kush është shpikësi i zhanrit të përkujtimoreve buzë rrugëve, ku tragjikja dhe komikja bashkëjetojnë në një formë aq makabre. Por di që nuk ma kanë zënë sytë kund tjetër nëpër botë këtë lloj forme krijimtarie që lulëzoi në Shqipëri. E sa për mua, ata lapidarë të ndërtuar nga familjarët a shoqëria e të vdekurit a të vrarit në rrugë, janë forma më e sinqertë e dekompozimit të Realizmit Socialist në trajtën e përçudnuar të një “Realizmi Demokratik”. Të cilin e bartën, motivuan dhe financuan për vite të tëra si përçues aktivë të dhunës estetike, pushtetet qendrore e vendore të Shqipërisë përmes përpjekjes së tyre qesharake për t’iu kundërvënë heronjve të bronxtë të haxhiografisë së regjimit të vjetër me heronj të historisë së rishkruar sipas oreksit politik, apo me dëshmorë prej bronxi e pishtarë prej betoni të kohës që erdhi mbi piedestalët e zbrazur. Eshtë e mbushur Shqipëria me të tilla shembëlltyra hekuri e çimentoje që në fakt dhe fatkeqësisht, janë përqeshja më e madhe e të shkuarës në jetën e re të vendit tonë. Ky vend nuk e meritonte këtë tallje të madhe prej dy dekadash që ia bën Enveri nga varri, përmes politikanësh dritëshkurtër të brumosur me frymën e diktaturës proletare dhe artizanësh mediokër të farkëtuar shtrembër në kudhrën e artit proletar.
Por padyshim, talljen në fjalë e bën edhe më therëse serioziteti mahnitës i vendimmarrësve që janë angazhuar në mbjelljen e në kultivimin e këtyre shartesave qesharake ngjitur mbi piedestale e shkallare groteske. Jo vetëm kujtojnë se kanë bërë gjënë e duhur duke ngulur larteposhtë kësisoj shpërfytyrimesh të çdo norme estetike apo qoftë edhe thjesht të çdo kriteri logjik, po me kurajon e atij që për argument ka vetëm injorancën e vet, na qenkan gati të shpërthejnë edhe në revoltë për të mbrojtur argumentin e tyre të vetëm. Sipas tyre të prekësh këto lloj ngrehinash monumentale na qenka jo mëkat, po krim. Madje këto ngrehina absurde nuk qenkan thjesht volume të kota monumentale që mund të shkulen vendit kur vendi duhet për një punë tjetër, po qenkan vetë historia! Qenkan shpirti dhe gjaku i popullit! Qenkan demokracia dhe partia! Qenkan ç’nuk qenkan përveçse reaksioni antiestetik që janë me siguri! Vetëm dy forca historike e histerike njoh unë që identifikonin shembëlltyrat artistike me vetveten dhe prekjen e një shembëlltyre druri a allçie e merrnin si prekjen e tyre, të nderit të tyre, të historisë së tyre e me radhë: Inkuizicionin dhe Diktaturën! Kjo që po na shfaqet këto ditë me revoltën e vetes së prekur, e nderit të prekur, e historisë së prekur e me radhë e pjesëve të tjera të prekura prej shkuljes së një gollogunge prej çimentoje në Kavajë, është një forcë e tretë, e panjohur më parë. Tamam si Realizmi i panjohur Demokratik që mori jetë nën hyqmin e saj, kur me vrullin e revolucionit antikomunist erdhi në pushtet këtu e njëzet e ca vjet më parë, dhe pastaj bëri kërdinë me revanshin e reaksionit antiestetik. Një forcë e rënë së fundmi nga vakti bashkë me liderin e saj historik, që ndryshe nga Inkuizicioni dhe Diktatura, argument të vetin nuk ka as Biblën as Manifestin, po Injorancën.
Duke parë partinë e lindur nga lëvizja studentore e vitit ’90, të katandisur në një tufë deputetësh mbi shkallaren e zbrazur të “obeliskut” të Kavajës, mu kujtua një tufë sigurimsash të mbledhur tek shkallarja e zbrazët e monumentit të Enverit, fill pas rrëzimit të tij. Këta të sotmit me dy gishta ata të atëhershmit me grusht. Këta firmato e në televizor me ngjyra ata prej teritali e në foto bardhezi. Por të dyja palët, sivëllezër të barkut të njëjtë të kulturës totalitare të ngritur në piedestalin e reaksionit antiestetik.
