Petrit Kuçana
“Mirëdita. Unë jam Jugosllavi. Mirëserdhët në Mal të Zi dhe faleminderit që zgjodhët kompaninë tonë”. Këto ishin këto fjalët e tij të shqiptuara me një anglishte të mirë, ndërsa mbante në duar emrin tim të printuar në një letër A4 në aeroportin e Podgoricës.
Ishte më shumë se kuriozitet emri i tij, por ai me buzëqeshje tregon se emri Jugosllav kishte qenë goxha i përhapur, duke shtuar se është një emër që mbahet mend lehtë. Pasi më shpjegoi procedurat e marrjes me qera të makinës së rezervuar online, më tregoi se siguracioni nuk ishte i vlefshëm për në Kosovë por në çdo vend tjetër të rajonit.
Teksa prisnim që makina të vinte, ai më tregonte se kishte qenë gjithandej nëpër Shqipëri, se klientët e tij ishin në shumicë dërrmuese shqiptarë, dhe se ishin nga Londra, i vetmi qytet që akoma nuk e kishte vizituar.
Duke u përpjekur që të fliste në shqip, (mision i pamundur) Jugosllavi zgjodhi anglishten për të treguar për miqësitë e tij me shqiptarët, duke theksuar se biletat për në Podgoricë ishin shumë të lira dhe se ja vlente që shqiptarët të vinin këtej, pasi nga “Majka Tereza” (e kishte fjalën për aeroportin e Rinasit) biletat ishin shumë të shtrenjta dhe se nga Podgorica për pak më shumë se një orë do isha në Shkodër.
Ishte një përjetim nga ata të turbullt në Aeroportin e Podgoricës, kur akoma më tingëllonin fjalët e bashkudhëtarit shkodran të ulur afër sediles sime, se kishte shumë vite pa qenë në Tiranë, pasi gjithmonë vinte nga Podgorica për të takuar prindërit. Nga rreth dyqind pasagjerë ne arritëm të numërojmë deri në gjashtë “të huaj” pra jo-shqiptarë (me gjithë kundërshtimin e tij se të paktën dy nga këta të gjashtë ishin shqiptarë të Malit të Zi që flasin serbisht). Çuditja e tij nuk qëndronte tek numri i pasagjerëve të huaj, (pra vetëm gjashtë) por se si ishte e mundur që isha në këtë aeroport për herë të parë, pasi Londër-Tiranë ishte e papërballueshme. Ai e kishte bërë këtë zgjidhje (rroftë Rayneri) pasi zakonisht bileta ishte të paktën £200 më e lirë dhe se “më mirë bënte sevap” me ndonjë të afërm, sesa t’ua jep të pangopurve politikanë që nuk lejojnë Raynerin apo EasyJet të ulen në Rinas.
Shkodrani më tregoi se sidomos gjatë kohës së verës ka edhe shumë shqiptarë të Kosovës që shkojnë drejt në Ulqin dhe se për shumë prej tyre, është më mirë që të vijnë në Podgoricë, sesa të shkojnë në Shkup, pasi edhe atje Aeroporti i Prishtinës deri para pak kohësh nuk kishte lidhje direkte me Londrën.
Shkodrançja mbizotëronte jo vetëm në fjalor por edhe në targat e makinave që shfaqeshin në aeroportin e Podgoricës, ku duket se gjithçka ishte kthyer në një rutinë për ta. Më kot mundohesh të harrosh radhën për të depërtuar jashtë aeroportit, pasi dukej si një shteg i ngushtë ku vetëm dy policë malazezë vulosnin pasaportat, ku nuk kishte si të mos bënte përshtypje një pamje e madhe reklamuese e Malit të Zi e shkruar tërësisht në kinezçe, ku Rayneri joshës zbarkonte në aeroportin e tërthortë për shqiptarët.
Jashtë ambienteve të aeroportit biseda me Jogosllavin bëhej më tërheqëse ndërsa tregonte për çmimin e ulur të makinave me qera (5 ditë £100) dhe se në sezonin turistik kishte çmime të tjera, por që ishte i lumtur me shqiptarët, pasi shpesh lënë edhe ndonjë bashkish.
Ai tregonte edhe për pushimet që kishte kaluar në Sarandë, për rrugët e mira në Shqipëri, problemet e parkimit në Tiranë e deri tek shëtitjet e tij, ku nuk kishte pasur vend të Evropës pa shkuar, përveç Londrës ku duhej vizë. Porosia e fundit e Jugosllavit ishte që të isha e kujdesshëm sidomos në Tiranë, pasi ka shumë problem për parking dhe se çdo dëmtim të makinës do të detyrohej të mbante në garancinë e bllokuar (rreth £700).
Edhe pasi lë Podogricën dhe nisesh drejt Shkodrës, më kot të kujtohet se janë të paktën kompanitë prestigjioze lowcost që “begenisin” Malin e Zi, por asnjë e tillë në Shqipëri dhe se jo vetëm se nuk ka ndonjë prioritet, por plot dy ministri të diasporës i kemi në dy shtetet shqiptare dhe se mërgimtarët shqiptarë mbesin të harrurit e mëdhenj. Aeroporti i Kukësit mbetet kaq i harruar, ku nuk ka asnjë shkëndijë se diçka edhe mund të bëhet, të paktën si Mali i Zi që ka pak më shumë banorë se gjysma e Tiranës.
Edhe më zymtësi shikon në kthim, kur radhët në doganën e Moriçanit janë kaq të mëdha, që në pikë të mëngjesit, pasi siç na u tha banorët e Shkodrës shkojnë të punojnë andej dhe kthehen në darkë. Ndërmend të bie aforizma se (pse Malazezët e kanë qafën e gjatë? Sepse shikojnë bereqetet shqiptare). Tashmë duket se është e kundërta dhe asgjë nuk po ndryshon. Madje as fjalët e miradisë së Jugosllavit që na thoshte se nëse do të shkonim për pushimet e Vitit të Ri, do na shërbente një tjetër “jugosllav” pasi ai do të shkonte me pushime…
