Nasho Bakalli
Liderët e Ballkanit dhe të Bashkimit Europian, i zgjidhin mosmarrëveshjet shtetërore në rrugë demokratike. Pse? Sepse ajo rrugë i lejon ata të shfaqen njëherazi besimtarë dhe laikë; të varfër dhe të pasur; njerëzorë dhe të dhunshëm; bashkëvuajtës dhe të privilegjuar; demokratë dhe nacionalistë! Si nacionalistë, ata e dinë se po të vendoset një “top luftarak” në kepin e Gadishullit të Karaburunit, asnjë mjet lundrues ushtarak nuk mund të futet në detin Adriatik.
Pra, asnjë lloj force ushtarake detare nuk mund t;i futet nga barku dhe drejt e në zemër Europës Perëndimore. Gjithashtu, ata e kuptojnë se, po të vendoset një “tra dogane” në Gadishullin e Karaburunit, asnjë anije tregtare mallrash nuk mund të kryejë trafiqe të paligjshme në ujërat e brigjet e Adriatikut.
Por kur pushtetarët sillen si demokratë çfarë dinë ata? Ata e dinë se Shqipëria e gëzon pozitën e saj gjeografike, strategjike, ushtarake dhe ekonomike prej një kohe aq të gjatë sa nuk dihet viti i saktë. Thuhet se i përket periudhës kur kontinenti i Europës u nda nga kontinenti i Afrikës dhe midis atyre, u krijua ai që sot është: Deti i Mesdheut. Ata e dinë gjithashtu, se Shqipëria këtë dhuratë të natyrës, trojet e veta, historikisht, i ka shfrytëzuar për mbrojtjen e interesave kombëtare, të Ballkanit dhe të Europës.
Le t’i lemë të shkuarat dhe të merremi me të sotmet. Prej disa ditësh qarkullojnë në Ballkan e më gjerë, informacione që sipas të cilave, marrëdhëniet shqiptaro-serbe po kalojnë një fazë kritike të veçantë! Ato sigurojnë se, ndërsa qeveria e Serbisë përpiqet të shtrëngojë lidhjet e veta me aleaten e vjetër, Rusinë, (Serbia nuk i miratoi sanksionet ekonomiko-tregtare të BE-së dhe SHBA-ve kundër Rusisë) Shqipëria u paska drejtuar pushtetarëve të lartë të Serbisë disa kërkesa, përgjigjet e të cilave kërkojnë substancë ose angazhim të plotë politik dhe shtetëror prej Serbisë.
Lind pyetja: a dëshiron Serbia të qëndrojë politikisht e izoluar në Ballkan? Përgjigjen do ta kufizojmë te shembulli i “papritur” i Serbisë ndaj një evenimenti futbollistik Europian, pra te ndeshja Serbi-Shqipëri, zhvilluar në stadiumin e Beogradit. Nga Shqipëria u morën masa që ndeshja e futbollit më Serbinë t’i shërbente afrimit të dy shteteve, që tashmë janë kandidatë për anëtarësimin në Bashkimin Europian, dhe për më tepër që evenimenti sportiv u zhvillua, rastësisht, në vigjilje të vizitës së kryeministrit të Shqipërisë, Edi Ramës në Serbi.
Nuk ishte e thënë që të përmbushej ndjenja shqiptare. Sepse incidentet që ndodhën në fushën e lojës midis Serbisë dhe Shqipërisë, në stadiumin “Partizani” të Beogradit, filluan dhe mbaruan në një mënyrë, e cila i la shqiptarët dhe europianët gojëhapur. Nga pikëpamja e “miqësisë”, incidentet provuan se pala serbe nuk e zgjati dorën e bashkëpunimit. Futbollistët shqiptarë nuk u pritën në mënyrën që kërkohet kur bashkohen dy popuj për herë të parë, pas një ndarjeje të gjatë.
Serbët luajtën kartën e vjetër të “nacionalizmit”, në vend që të përparonin sipas kërkesave të kohës, e cila na mëson se të gjithë popujt e Ballkanit janë ose duhet të jenë “aleatë natyralë”.
Nga pikëpamja diplomatike, Serbia me incidentin politik që krijoi në Beograd, nuk është se i ktheu kurrizin angazhimit me Bashkimin Europian. Përkundrazi, Serbia sapo u u zyrtarizua mosvazhdimi i ndeshjes, kërkoi “shpëtim”, me të tëra potencialet e saj diplomatike dhe medietike, në të gjitha dyert e kancelarive të Bashkimit Europian dhe në UEFA. Montazhi sportiv, nacionalist, politik ishte – mesa duket sot ose do të duket edhe më mirë në të ardhmen – një provokim publik që Serbia i bëri Bashkimit Europian dhe veçanërisht Gjermanisë.
Që do të thotë: shprehje “pikante” e pakënaqësisë së Serbisë ndaj mosbesimit të BE-së për t’i dhënë shtetit serb një rol kryesor në Ballkan. Si përfundim, Serbia nuk e dëshiron izolimin. Atëherë, çfarë duhet të bëjnë më shumë dhe më mirë ajo dhe vendet e tjera në Ballkan? Duhet ta rigjallërojnë veten e tyre dhe pastaj, me të gjitha forcat e mbledhura, t;i japin një shtytje ripërtëritëse edhe BE-së. Sepse, BE-ja nuk mund të qëndrojë në vend ndërkohë që Amerika, Kina, Rusia etj. vrapojnë përpara. Vizioni i kahershëm dhe aktual i Shqipërisë për Ballkanin është: ndarja nga e kaluara e hidhur dhe afrimi drejt të tashmes së përbashkët që sjell të ardhmen në Bashkimin Europian të të gjithë Ballkanit.
