Kastriot FRASHERI*
Eshte ndare nga jeta sot, ne menyre krejt te papritur, pas nje semundje te rende e te pasherueshme gati dy javore, miku im, shkrimtari dhe publicisti i mirenjohur Bahri Myftari.
Nuk gjej dot fjalet, ta pershkruaj kete humbje te madhe, kaq te papritur, te nje miku me te cilin kemi ndare nje miqesi pothuajse 15 vjecare, jo vetem ne krijimtari, por edhe ne angazhime te tjera social-shoqerore.
Per kedo, Bahri Myftari, ishte njeriu praktik qe e donte jeten me te gjitha ngjyrat e saj. Krijimtaria e tij letrare e misheruar permes tregimeve spikaste per silin e tij te vecante pasi lexuesi gjente aty te njytuar shqetesimet e tij, dramat, moralin, dhe padrejtesite e kohes ne te cilin jetojme. Miku im Bahri Myftari dallohej per karakterin e tij te vecante. Ai nuk ishte njeri konformist, urrente shabllonet dhe te qenit ne rrjesht. Ai ishte vete jeta. Nuk besoj se mund te gjendet nje person i dyte, per nga dimensioni i tij i konceptimit te jetes. Si njohes i mire i marredhenieve njerezore, dinamikes se zhvillimit te jetes, ai ishte jo vetem nje mesues i mire per kedo, por vlera me e madhe e ketij artisti te fjales eshte se ai keto i stilizoi bukur ne tregimet e tij plot ndjenje, dhimbje, drama apo ngjyrave te jetes.
Ashtu si Eskili, si mjeshter i fjales dhe perdorimit te gjuhes shqipe, ai gdhendi me penen e tij permes rrefimit ne librat e tij “Lavdia e te marreve”, “Djaj te lumtur”, Vjedhesit e erres”, “Pashai i Elbasanit”, “Darka e Berlinit” etj, vlerat dhe moralin pozitiv se te menduarit, arsyetuarit dhe mbi te gjitha te vepruarit, duke i dhene nje dimension te vecante letersise shqipe te mbeshtetur tek tradita dhe kultura e popullit shqiptar. Ne tregimet e z. Myftari, si askund tjeter, eshte e pamundur te mos gjesh permes pershkrimev dramen shqiptare me te cilen eshte bashkeudhetare shoqeria jone para viteve 1990 e deri me sot.
Gjate ketyre viteve me ka rastisur edhe te grindemi ndonjehere per menyren e kendveshtrimit te problemeve te perditeshme, per kritiken e tij te drejtperdrejte dhe pa doreza, por kjo ka ndodhur aq sa jeta e nje qiriu, pasi ai ishte i paparashikueshem. Tek ai gjeje pasqyren per te pare te verteten ne sy qe ndonjehere edhe pse e hidhur, por te vertete, e per kete ai nuk kursehej ta thoshte direkt pa elozhe, duke te ndihmuar per te qene me realist ne nje vend ku mungon morali, askush nuk mund te turperohet pse kerkon te marre shperblimin e punes apo sjelljeve se tij pa qene nevoja te tregoje bamiresi aty ku sundon vella ujku.
Ndaj dhe te gjithe e donin Bahriun, jo vetem per krijimtarine e tij artistike, por edhe per shkollen e tij te vecante te kuptimit te jetes.
U bene dy jave qe na mungoje, kaq papritur, miku yne dhe me padurim prisnim te riktheheshe ne barin tend te preferuar Kafe “Opera”, por nga neser t’i babush nuk do te jesh me mes nesh ashtu krenar dhe mesonjes, duke na lene kaq bosh me fluturimin tend te pafajshem dhe pa kthim drejt perjetesise. I lehte te qofte dheu!
Lamtumire miku yne i shtenjte!
*Drejtor
Instituti i Çeshtjeve Kombetare
