Nga Marsilda Ceku
U ndie i zhgënjyer. Nuk ishte klima londineze që pamundësoi qartësinë e vizionit të skicuar në mendjen e tij, se sa kaosi i përgjithshëm në te cilën u gjend .
Rikthimi dukej rrugë e vetme dhe ishte çështje kohe vendimi që duhej marrë .
Ishte një sugjerim nga i vëllai, që i ndryshoi qasjen e tij për metropolin Britanik.
“Qëndro të paktën gjashtë muaj dhe do të bindesh në hapësirat dhe mundësitë e pafundme që mund të këtë” i kishte sugjeruar ai. Mbase ishte ky sugjerim, shtysa për një fillim të ri , qoftë edhe si mënyre të menduarit e Bujar Zek Bajraktarin. Ndoshta kurrë nuk do ta kishte besuar se përhumbja e fillimit, nuk do të ishte gjë tjetër veçse një sfidë e lehtë në rrugëtimin e tij të suksesshëm.
Tashmë atij i duket shumë e largët dita kur gjeti një punë, që vetëm emrin e kishte të tillë, pasi nuk kishte të bënte aspak më ëndërrta e tij . Dalëngadalë po e kuptonte hapësirat dhe mundësitë janë vërtet të mëdha dhe kurrsesi nuk mund të mbyllej ne guaskën e të punësuarit. Ndërtimtaria ishte një mundësi ndryshe,nga ku Bujari do të vazhdonte të skiconte projektet e një të ardhme tjetër .
Kurset e ndryshme të bëra prej tij, dalëngadalë po e kthenin në një profesionist, duke anashkaluar sarkazmat, apo moskuptimi nga kolegët e tij .
Ishte çështje kohe kur ai do të merrte vendimin e duhur, që do të ndryshonte gjithçka në karrierën e tij . Të gjitha përllogaritjet nuk i linin asnjë hapësire dështimi.
Do te bëhej sipërmarrës, do të drejtonte një kompani. Ishte ky vendimi që ndërmori, i bindur se suksesin e kishte përpara . Natyrshëm që sfidat me të cilat do të përballej ishin të shumta, por përkushtimi për realizimin vetevetësor mbizotëronte .
Një ëndërr e përthyer dhe shpresat e vakta mbizotëronin, kur ai mendonte se duhej patjetër të bënte diçka për vendlindjen e tij . Lidhja me rrënjët mbetej e natyrshme edhe pas peripecive jetësore dhe e konsideronte si obligim qytetar dhe njerëzor investimin në vendlindje .
Ishte kjo një sfidë që duhet ta kalonte , një tentativë të cilën ai shpresonte se një ditë do të realizohej .
Bujari ishte një nga ata emigrantët që provoi ambientin aspak miqësor të të gjithë atyre që duan të investojnë në mëmëdhe, dëshmi e gjallë e premtimeve boshe të qeveritarëve.
Rikthimi në Londër mbetej alternativa e vetme, por tashmë me një eksperience më të madhe .Sfidat e rikthimit i takojnë historisë së rrugëtimit të tij të suksesshëm.
Çdo herë që shikonte se kompania e tij ishte gjithmonë në ngritje, bindej që kishte qenë vendimi më i mirë që kishte marrë ndonjëherë, sepse ai arriti tek një nivel që kompania e tij arriti te blejë nga ankandet tokë ku bëri disa ndërtesa, investim ky tepër i suksesshëm duke siguruar perspektivë akoma më të mirë.
Në lidhje me bashkëpunime me shqiptarët e Britanisë, ai shprehet se ka ardhur koha që të rritet bashkëpunimi me shqiptarët e Britanisë, sepse ekzistojnë gjithmonë hapësira dhe mundësi .
I rikujtohen ato momente kur punësoi të huaj në kompaninë e tij, pasi punësimi i shqiptarëve ishte tejet normal . Ndërmend i shfaqej udhëtimi nga vendlindja drejt metropolit Britanik dhe kishte bindja e tij se asgjë nuk është e pamundur mbizotëronte.
Konkurimi me kompanitë prestigjiozë Britanike ishte thjeshtë stad i punës së tij dhe nuk e mohon kënaqësinë kur kompania e tij shpallej fituese e tenderëve të mëdhenj.
Çelësi i suksesit të tij mbetet korrektësia dhe devotshmëria . Shprehej tejet i lumtur për bashkëpunimet e shumta që ka pasur me kompani prestigjiozë Britanike dhe përshtypjet shumë të mira që krijuan për kompaninë e tij, gjë që në një farë mënyre i garantoi atij vazhdimësi të projekteve të mëtejshme.
Ndjesia që i jepte puna që bënte ishte një sinjal për të vazhduar udhëtimin e tij, që dita ditës shikonte, që asgjë nuk e ndalonte ëndrrën e tij për të pasur një kompani të suksesshme.
Gjatë bisedës për “The Albanian” na tregoi se përballimi i sfidave është sukses në vetvete. Mosdorëzimi ka qenë pjesë e karakterit të tij që kishte nuancat e veta të thekshme për një realizim të inspiratës së kahershme për pasjen e një shërbimi jo thjesht cilësor, por padyshim edhe konkurues.
Çdo lloj përvoje i ka shërbyer në ndërtimin e kontureve të ëndrrës së tij, ku çdo moment i vështirë kthehet në përvojë dhe çdo moment i lumtur, kthehet në burim energjish për projekte të tjera.
Janë të pafundme hapësirat dhe mundësitë që ofron Britania, thotë Bujari, dhe kurrsesi nuk mund të mbesin të pashfrytëzuara nga mërgimtarët shqiptarë në Britani sugjeron ai.
Ruajtja e vlerave më të mira shqiptare duhet të jetë obligim për çdo shqiptar dhe mësimi i gjuhës shqipe tek brezat e rijnë mbetet prioritet thekson ai.
Me modesti shprehet se shpreson që modelet e Shqiptarëve të suksesshme të kthehen në udhërrëfyes për gjenerata të reja.
Shpresojmë dhe besojmë që modele si Bujari të jenë sa më të shumta në Britani dhe të kemi sa më pak lajme të kronikës së zezë.
Shpresojmë të ketë sa më pak të rinjë shqiptarë që “u ka humbur rruga në oborr”, sa me pak të sapoardhur me ëndrra të venitura. Këto profile të shqiptareve të suksesshëm të shërbejnë model për to.
Lajme teNjejta
