Nga Arsim Sinani
Drejtuesit e Shkupit thonë se nuk do të lejojnë dhe do ta ndëshkojnë dhunën në protestat e të rinjve shqiptarë në Maqedoni. Ky është tregimi i zyrtarëve të Shkupit, të cilët vazhdojnë edhe pas vitit 2001 të konsiderojnë se shqiptarët janë plaçka që ata mund ta përdorin për të kryer punimet nëpërmjet taksave, projektin gjigant Shkupi 2014. Kjo storie e tregimit maqedonas shkon përtej tregimit, pasiqë tregimi i tyre është i pabesueshëm, joreal, mashtrues. Zyrtarët maqedonas dhe shqiptarët kukulla që vetëm pohojnë me kokë në mbledhjet e qeverisë, përjashto disa, vazhdojnë të besojnë në tregimin e pabesueshëm.
Drejtuesit shqiptarë të Shkupit besojnë se pas vitit 2001 kanë arritur që shqiptarëve t’u sigurojnë jetë më të mirë, t’u sigurojnë vende pune, t’u sigurojnë barabarësi në institucione, t’u sigurojnë përdorim të lirshëm të gjuhës shqipe, të përdorimit të flamurit, t’u sigurojnë një patriotizëm krejt të rrejshëm, tregim të cilin e besojnë duke vënë lule mbi ata që luftuan për një kauzë, që ata e harruan nga momenti që u veshën me petkun e interesit dhe dashurisë për pushtet. Drejtuesit shqiptarë në pozitë besojnë se kanë bërë punë të mëdha për shqiptarët, besojnë në këtë tregim, në të cilin nuk beson askush, përveç një tufe njerëzish që kanë interesa, se si të përfitojnë nga kauza e cila u harrua.
Drejtuesit e opozitës shqiptare në Maqedoni besojnë se do të jenë pjesë e qeverisë, se do kenë vende ministrash, se do t’u ofrojnë aktivistëve të vet vende pune, se do të jenë pjesë e pushtetit, tregim që ata besojnë fort kur e votuan presidentin maqedonas, kur e votuan qeverinë, një tregim i një ëndrre e cila do iu sillte mirëqenie.
Pjesëmarrësit në protestë besojnë se familjarët e tyre të pafajshëm do të lëshohen dhe do t’i kthehen jetës së tyre që padrejtësisht iu ndalua për shkak se duhej të sakrifikoheshin për kauzat e atyre që duan pushtet. Një tregim që mori dhenë, tregim tek i cili besojnë shumë të gjithë ata që i mbushën sheshet, që me zërin e tyre treguan së në Maqedoni ka një problem që kërkon qasje.
Drejtuesit maqedonas besojnë në tregimin e tyre se Maqedonia është një vend demokratik ku gjithçka shkon më së miri, ku demokracia lulëzon, ku mediat japin vetëm muzikë dhe nuk e kritikojnë pushtetin. Ku shqiptarët janë memecë dhe pajtohen me atë çka thotë mbreti i pashpallur i këtij vendi, një tregim që ata e besojnë fort. Një tregim ku shqiptarët do jenë të heshtur dhe do i duartrokasin mbretit dhe kauzës së tij. Një ëndërr që ata e besojnë se munden shqiptarët t’i gjunjëzojnë. Ëndërr e bukur, që ata besojnë.
Shqiptarët besojnë në tregimin e tyre se nëpërmjet protestave do e rikthejnë procesin, të cilin e kanë humbur nga partitë e tyre politike. Partitë politike shqiptare e kanë harruar kauzën se pse e kanë marrë votën, vezirët e politikës shqiptare besojnë në tregimin e tyre se do të fitojnë ndonjë plaçkë më shumë nga pushteti, një tender më shumë për familjarët e tyre, për t’i kënaqur egot dhe epshet për më shumë para dhe pushtet.
Secili beson në tregimin e vet. Vetëm rinia shqiptare beson se nëpërmjet protestave do e rikthejë dinjitetin që po ua humb mbreti dhe vezirët e pashpallur të këtij vendi. Të rinjtë shqiptarë, në mungesë të opozitës, si te shqiptarët e maqedonasit besojnë se ata do e bëjnë kthesën e madhe dhe do e bëjnë jetën e tyre më të mirë. Ata besojnë në kauzën e tyre dhe duan që jeta e tyre të marrë një kuptim.
