U gjend në mjegurlltësinë londineze në kohën e pakohë, kur në qënien e tij epiteti emigrant ishte bërë simbiozë e atij udhëtimi. Një huazim i padëshirueshëm, kur ëndërrat dhe synimet e tij u përthyen keqas dhe gjithcka duhet nisur nga fillimi. Dhimbshëm vinin kujtimet nga mëmëdheu, ku gjithçka mbetej e shkuar tashmë kur kapriçot e kohës ishin akoma më të rënda edhe pse vitet 90-ta sollën ndërrimin e sistemit, në pluralizëm. Mbi të gjitha u hap një dritë jeshile e lirisë individuale dhe kolektive, e fjalës dhe veprimeve konform platformës së re demokratike. Ndryshimi i sistemeve nga ai diktatorial në atë demokratik krijoi premisa për të gjithë.
Ndërsa menduam se eksodi i viteve 90 kishte ardhur si një etje për lirinë , 97 mbështolli udhët me ikanakë të zhgënjyer, të lodhur nga politika dhe shpura e saj e paaftë për ta bërë shtetin një strehë të garantuar të qytetarëve.Gjithçka kishin, u shkatërrua në themele, përveç pasurisë dhe mirave materiale u degradua dhe shpresa e tyre. Ndërsa liria si koncept i pranuar demokratik tanimë , kishte një kuptim të dalë mode, pasiqë nuk u krijuan kushtet për ta ushtruar këtë të drejte jetësore në pronën e tyre të shkërmuar nga çmenduria shqiptare.
E vetmja gjë, ishte të shpërnguleshin masivisht në mënyra klandestinë për një jetë më të mirë dhe të paçme, drejt shpresës së humbur. Klientelizmi shtetëror nëpër institucionet e saj, paaftësia në vendet drejtuese, nepotizmi ishte emëruesi i përbashkët i klasës politike të këtyre viteve, që si shumë bashkatdhetarë në shenjë dëshpërimi u largua edhe bashkudhëtari ynë Shyqyri Bajrakurtaj. Shkollimi i i tij(oficer kundërzbulimi) si ushtarak i ushtrisë shqiptare, Majori 28 vjeçar Shyqyri Bajrakurtaj ishte në kulmin e tij të karrierës, i cili pa ngurrim, me dhimbje, njëkohësisht krenar kujton vitin e mbrapshtë ’97, ku siç ndodhi rëndomë në të gjithë territorin shqiptar, ushtria dhe repartet ushtarake u “zhveshën” nga turmat … Por reparti Shtoj në Shkodër, ku shërbente Zoti Bajarkurtaj ishte i vetmi në veri të Shqipërisë që nuk ishte prekur as edhe një fishek. Me ndihmën e dy familjeve që ishin pronarë të pronave ku ishte dhe reparti arriti që transportonte të gjithë armët dhe municionin në shtëpi , për ta dorëzuar më vonë të paprekur në Tiranë. “Kur ikën Mielli edhe krundet duhet të ikin”- thotë mërishëm oficeri i dëshpëruar. Fatkeqësisht karriera e tij ushtarake kishte bërë katapulta të pa imagjinueshëm; dhe opsioni i vetëm ishte ikja. Dhe ashtu bëri. Nuk mund ta duronte padrejtësinë j atij ia rrëmbyen armën më të fortë që njeriu mund të ketë, pasionin dhe pronën. 8 Gushti i 1998 e gjeti larg vetvetes , kolegëve dhe ushtarëve të tij, Londra ishte streha e zgjedhur. Shyqyriu nuk i qasi dilemat , mblodhi veten dhe me një patos prej ushtaraku çdo orë e çast fitonte beteja. Sa herë që kthen kohën pas nuk mund të mos i kujtojë fillimet e atij udhëtimi, ku i gjendur mes zgjedhjesh, i duhej ca kohë për marrjen e një vendimi.
3600 shkallë të një ndërtese i kishte ngjitur dhe zbritur brenda një ditë në një ndërtese që po riparohej. 17 ditët e tij të vetme, që nisej për punë , në trastën e tij kishte bukën e ditës dhe një pako paracetamol që i duhej ta përdorte për të shuar dhimbjen e kokës. Mbas këtyre iu betua vetvetes se është koha për ndryshim.
Dhe si pa kujtuar një ditë të mirë teksa ndiqte kursin për elektroteknike ( edhe pse e kishte mbaruar një profil të tillë në Shqipëri) në Kishën ku dhe bashkëshortja e tij merre mësimet e gjuhës angleze, Jovanka nga Sarajeva që punonte si vullnetare në financat e Kishës ishte personi që i dha shtysën për të bërë diçka për vete. Ajo e sugjeroi që të vazhdonte studimet si llogaritar(accountant). Ndërkohë Shefi i zbulimit për Kosovën, Majori shqiptar, bashkudhëtari ynë filloj të eksploroj punë nga më të ndryshme , nga case ëorkër(avokat), përkthyes, gjente punë për bashkatdhetarët e tij etj.Ishin ato momentet kur vendosi që tashmë do të punonte për veten së paku, në një fushë që as që e kishte menduar ndonjëherë, por që shqiptarët e Britanisë kishin shumë nevojë për të.
Themelimi i kompanisë ishte vetëm një gur i vogël në kështjellën e suksesit që do të ndërtonte, krejt natyrshëm duke u shndërruar në shqiptarin model, jo vetëm për Britaninë.
Çelësi i suksesit
Parimet njerëzore i ka simboze të suksesit të tij .Përkushtimi duket si themeli i suksesit të tij. “Shërbimi korrekt deri në fund shprehet ai duke shtuar se shqiptarët që kanë nevoje për ndihmën time nuk i kam dhe nuk do t’i kthej mbrapsht , ndihem i pakursyer, i hapur me njerëzit dhe në fund dua të më thonë Faleminderit. Kjo e fundit, thotë Bajarkurtaj, më bind së ia ka vlejtur puna dhe mundi në shërbim të klientit. Tashmë për të nuk është e rëndësishme punësimi i mbi 20 llogaritarëve, apo numri prej mijëra shqiptarët dhe të tjerësh që përdorin shërbimet e tij. Shyqyriu flet i shqetësuar për një mungesë të vahdueshme bashkëpunimi mes shqiptarësh të këtushëm dhe ka ideuar projekte që mund dhe duhet t’i përfshijë shqiptarët në bashkëpunime të ndryshme. Nuk kanë sesi të mungojnë shenjat e krenarisë kur flitet per vlerat shqiptare dhe themeli i të gjithave mbetet familja.
Fëmijët janë rrugën e mbarë, shprehet ai. Vajza e madhe po ashtu është e diplomuar si llogaritare (Chartership Accountant), vajza tjetër vazhdon juridikun, ndërsa djali i vogël vazhdon Inxhinierinë e ndërtimit.Kompania e tij Major’s Account në shtator të këtij viti licencohet për Chartership gjë që dëshmon se puna dhe djersa, profesionalizmi dhe besnikëria e kanë shpërblyer më së miri atë, familjen dhe të punësuarit e tij. Krahas punës ditore në zyrën e tij , ai brengoset për bizneset shqiptare, i cili ka nisur të ndihmoj për organizimin e dhe mirëfunksionimin dhe në një të ardhme të afërt të krijoj një Shoqatë Biznesi , me qëllimin e vetëm që të avokoj dhe ndihmoj që bizneset shqiptare në Britani.
Pasi siç shprehet ka një mungesë dëshirë të organizimit dhe një konkurrencë negative, prandaj duhet një dorë e fort që të punohet në këtë drejtim.Shqiptarët janë individualisht janë të pakrahasueshëm në punë , pasi dhe ambienti ku jetojmë dhe punojmë ta imponon , porse organizimi dhe puna në grup do të jetë një shtysë për të krijuar një komunitet të emancipuar dhe me peshë në Britani. Përvec mesazhi për ruajtjen e vlerave të mrekullueshme shqiptare tek shqiptarët e Britanisë, z.Bajrakurtaj vë theksin në domosdoshmërinë e e bashkëpunit mes shqiptarëve. Ka edhe një mesazh për ata që duan të fillojnë rrugën e sipërmarrjes.
Shprehja “nuk bëhet” nuk duhet të ekzistojë në fjalorin e tyre, sepse ai ia mbyll derën vetes ai që thotë se “ nuk”.
Kur është dëshira është edhe mundësia, ënndërrat janë falas. Me këmbëngulje dhe punë arrihet gjithçka. Të rinjtë që po rriten në ishullin britanik duhet që të shkollohen dhe të marrin fatin e tyre në dorë, pasi pasuria intelektuale është pasuria ime dhe e gjithsecilit shqiptar jo v etëm në Britani por kudo.
Bashkim Metalia
