Nga Lavdrim Lita
Pas ndeshja Serbi Shqipëri nxori në sipërfaqe të gjitha potencialet diplomatike të Serbisë kundrejt Shqipërisë.
Mjeshtëria e diplomacisë serbe për t’u viktimizuar përballë vendeve europiane është një diçka e jashtëzakonshme.
Pavarësisht sjelljes raciste deri në kufij ç’njerëzorë të tifozerisë serbe, e gjithë politika serbe dhe kanalet e saj diplomatike punuan fort për t’i dhënë botës një version të rremë të ngjarjes së 14 tetorit. Për një fluturak me një banderolë pak shqiptare u krijua retorika plot me: “Provokacione”, “zyrtarët shqiptarë banditë”, “lëndim i krenarisë së një populli”, “Shqipëria e Madhe”, që zyrtarët më të lartëserbë ia përcollën të gjitha kancelarive europiane duke e nxjerrë Serbinë viktimë të një provokacion ultra-nacionalist.
Kryeministri serb Vuçiç, sipas mediave serbe, ka marrë në telefon zëvendëspresidentin Amerikan Xho Bajden dhe kancelarin gjermane Merkel për t’u thënë se populli serb është provokuar rëndë nga shqiptarët. Nga ana tjetër kemi deklaratën e ministrit të Jashtëm Bushati që tha pak a shumë se homologu i tijserb, “nuk i ka hapur telefoni”. Ndërsa kryeministri Rama u fut në listë pritje ngakryeministri serb.
Kompaktësia e mediave serbe për të prodhuar një gënjeshtër dhe shpërndarë në të gjitha kanalet e mundshme është diçka e jashtëzakonshme dhe një kohësisht aspak demokratike. Përkundër, mediat shqiptare në disa emisione të ndryshme me shikueshmëri të lartë ftonin njerëz që e quajtën “provokacion” të shqiptarëve në Beograd fluturakun me flamur duke përkuar qëndrimet e tyre me versioninserb.
Madje mbrëmjen e së martës, pak minuta pas ndalimit të ndeshjes një personazh publik e politik mori në telefon drejtpërdrejtë në televizionin publik, “TVSH”, për të thënë se, “asgjë nuk ka ndodhur, ndeshja duhet të rifillojë, mos i shani serbët, etj”. Këto mund të jenë më demokratike sesa ajo që pamë ditët e pas ndeshjes Serbi-Shqipëri.
Ndërkohë versioni serb i ngjarjes përparoi më shpejt në institucionet ndërkombëtare aq sa zëdhënësja e Përfaqësues për politikë të Jashtme të BE deklaroi se, “policia serbe u tregua profesioniste”, pa parë dhunë në fushë e jashtë saj të tifozerisë dhe autoriteteve serbe. Po ashtu, shefi i Uefa-s Mishel Platini në televizionin publik francez doli me versionin serb të “dronit” që mund të kishte edhe një bombë.
Në fakt, Serbia ka bërë një punë madhe në “infiltrimin” e institucioneve ndërkombëtare me diplomat të rinj, që flasin mirë gjuhët e vendeve ku janë atashuar dhe kanë krijuar rrjete miqësish në sferat e larta duke lobuar kauzat serbe në botë. Për shembull lobi serb në Amerikë është më i fuqishëm sesa ai shqiptar. Një nga lobistët më të mëdhenj të kauzës serbe në SHBA është Ramn Emmanuel, ish-shef i kabinetit të presidentit Obama dhe aktualisht kryebashkiak i Çikagos. Ramn Emmanuel kanë qenë themelues dhe bashkëkryetar i Kongresitserb dhe Kaukazit. Ndërsa kryeministri Vuçiç ka pasur si këshilltar personal, Rudy Giulianin, ish-kryebashkiak i Nju Jorkut.
Pas konfliktit me NATO-n për Kosovën, Serbia për të stukuar imazhin e saj në perëndim ka investuar para në ndërtimin e një lobimi të fuqishëm për të mbrojtur tezat e saj. Duket se Serbia preferon maksimën greke se “e vërteta është e kujt e mbron më mirë”. Përkundër kësaj, Shqipëria dhe më vonë Kosova janë të vonuara në krijimin e lidhjeve të duhura në institucionet ndërkombëtare. Mbështetja amerikane për kombin shqiptar e ka vënë “elitën” politike në një tundim për të mos bërë asgjë.
Mjafton një shembull.
Pyetjes sime, një përfaqësues i lartë të Partive Popullore Europiane, që ishte dhe spanjoll, se pse Spanja nuk e njeh Kosovën m’u përgjigj: “se nuk mjafton të kesh të drejtë, ne nuk iu njohim”. Politika kosovare mjaftohet të përsërisë së ka të drejtë, por kjo si duket nuk mjafton. Këshilla e tij ishte që të rinjtë dhe politikanët e Kosovës të frekuentojnë organizatat ndërkombëtare, të lidhin miqësi dhe t’u tregojnë të mirat dhe të këqijat e vendit, në qoftë se duan të merren seriozisht. Në një kohë të dytë, me shumë punë dhe shumë vullnet, mund të arrihet e dëshirueshmja.
E thashë këtë shembull për të treguar se në opinionin publik europian është e vështirë të çash me të vërtetën tënde. Të kesh të drejtë dhe t’ua thuash shqip shqiptarëve është një gjë, dhe të kesh të drejtë dhe t’ua thuash anglisht, italisht, gjermanisht, frëngjisht, etj, është një gjë tjetër. Sfida është e madhe, por kur e bën mirë Serbia luftënxitëse nuk ka përse të mos e bëjnë më mirë shqiptarët paqedashës.
