Shkruan: Gilman Bakalli
Një nga fjalitë më të famshme ambige, mendohet se është artikuluar në vitin 1170, në kulmin e konfliktit midis Peshkopit Thomas à Becket dhe Mbretit Henry II të Anglisë. I lodhur, mesa duket nga ky konflikt, mbreti paska lëshuar në eter fjalinë: “Kur do shpëtoj nga ky prift ngatërrestar e grindavec?!” Ndoshta ishte vetëm një ofshamë lodhjeje, ndoshta vetëm një psherëtimë nga stresi kjo e mbretit. Ndoshta ishte vetëm një shkarkim i frustrimit nga sherri i stërzgjatur. Ndoshta ishte një shenjë indirekte për ndjekësit e tij që t’ia hiqnin një orë e më parë qafe burimin e konfliktit! Kush e di?! Ajo që dihet me siguri është se të nesërmen e fjalisë së shumëinterpretuar të mbretit, peshkopi u gjend i vrarë…
Dje, një gazetar i Corriere della Sera e mbyllte artikullin e tij mbi forumin e Euro-Azisë me një fjali që u lexua shkujdesshëm nga zyra e shtypit të Partisë Demokratike dhe që u pasua me një padi gjyqësore të Ministrisë së Mbrojtjes shqiptare, e cila pretendon se në takimin në fjalë nuk ka patur asnjë delegacion shqiptar: “Kjo vlen edhe për grupin e ushqyer të delegacionit shqiptar, i cili sapo ka mundur, është arratisur drejt Ligurias. Vendi u zgjodh jo për shkak të detit, por për shkak të kazinosë së Sanremos” (theksimi im, G:B.).
Fjali ambige par excellence ku përzihen në një vagullsia dhe mundësia për shumë interpretime. Gazetari nuk e thotë qartësisht se ku ka shkuar delegacioni shqiptar (nëse ka patur një të tillë). Si një autoritet i vetëshpallur që kërkon të paraqitet i super-informuar jo vetëm për lëvizjet e delegacionit, por edhe për shpejtësinë dhe fshehtësinë e lëvizjes së tij (“arratisjes”), gazetari italian shkruan se delegacioni është arratisur drejt Ligurias, por ia lë të hapur fantazinë lexuesit në lidhje me përcaktimin e saktë të koordinatave të vendarratisjes së delegacionit shqiptar. Në Savona, Gjenova, Chiavari, Sanremo? Ku saktësisht? Më pas, gazetari merr përsipër rolin e informatorit të gjithëdijshëm, i cili jo vetëm na qenkësh i informuar për strofkullat e arratisjeve të grupit shqiptar, por edhe për shkaqet dhe qëllimet e tij. “Jo për shkak të detit, por për shkak të kazinosë së Sanremos”, – thotë ai, duke lënë të hapur fantazinë e lexuesit në lidhje me mundësinë e frekuentimit të një kazinoje në qytetin e Sanremos nga anëtarët e delegacionit. A thua se kush viziton Sanremon kthehet prej andej me damkën e dyshimit për frekuentimin e kazinosë së këtij qyteti, i cili, të paktën për shqiptarët, më shumë se me kazinonë, lidhet me festivalin e përvitshëm të këngës italiane.
Duke lënë mënjanë mundësinë e shpifjes së gazetarit në lidhje me praninë e delegacionit shqiptar në forumin euro-aziatik, pyes se cilat mund të jenë arsyet e një ambiguiteti të tillë hileqar? “Nëse ke dyshime për diçka, përgjigju me ekuivoke”! Kjo ishte këshilla që Horaci i jepte skllavit të tij Davos, i cili e kishte zakon që për çdo përgjigje të jepte një “po” ose “jo” të prerë. Gazetarin italian s’kemi ç’e këshillojmë, sepse nuk duket se ka patur dyshime. Thjesht duket se i ka ndenjur besnik atij modeli të rrezikshëm redaksional të gazetarisë, i cili në formën e tij më ekstreme, e inkurajon gazetarin të aplikojë parimin “kur s’ke gjë për të shkruar, futja kot se do gjendet gjithmonë dikush diku matanë detit që do merret me interpretimin e shkrimit”. Për fatin tonë të mirë, ambiguiteti i tij nuk është dhe aq i sofistikuar sa të sillte pasoja vdekjeprurëse si në rastin e konfliktit të sipërpërmendur mbret-peshkop. Thjesht prodhoi një lexim të gabuar të zyrës së shtypit të partisë më të madhe opozitare në vend dhe ushqeu një konflikt më tepër në marrëdhëniet e saj, gjithsesi konfliktuale, me partinë në pushtet.
