Shqiptarët në Britani, sensibilizim kundër dhunës
Shfaqet në British Museum , metrazhi i shkurtër “Shpresa e e humbur”, realizuar nga “The Albanian”
Bashkim Metalia
Teksa gjithsecili prej nesh orvatet të ketë gjithçka , ama gjithçka që njeriu mund të shohë dhe prek, bën çmos që kjo bëhet realitet.
Të mirat materiale nuk kanë të sosur , ëndrrat po ashtu.
A natyrisht njeriu nuk lind me vese , por i pleksen në rrugë e sipër. Në rrethana që ne të gjithë i dimë (jo domosdoshmërisht), devijomë në rrugë të gabuar(jo të gjithë NE).
Ashtu siç na erdhi koha të jemi larg atdheut, si emigrantë, përgjithësisht, punojmë dhe jetojmë në vende dhe kushte të ndryshme.
E natyrisht mungesa ka , ka pasur dhe do të ketë në çdo aspekt të jetës tonë por s’do të thotë se duhet të biem pre e tyre, s’do të thotë se që të mbushim këtë boshllëk duhet bërë e ç ‘bërë çdo gjë vetëm e vetëm të përmbushim në mos egon, ambicien tonë.
Për ne shqiptarët e Britanisë guxoj ta them me plot gojën se ndihemi me fat që jemi në një vend të tille demokratik , të mundësive dhe lirive, realizimit të ëndrrave dhe dëshirave.
Qindra mijëra shqiptarë nga të gjitha trevat tonë janë rehabilituara në kwtë ishull tashme këto dy- tre dekadat e fundit.
Pafund kemi histori suksesesh , në biznes në kulturë , art, politikë, administratë shtetërore dhe private, profesorë, doktorë , studentë të shkëlqyer, sipërmarrës të zotë dhe plot e përplot shembuj të tjerë.
Por…, sa e urrej aq sa nuk dua ta përdor këtë lidhëz të gjuhës shqipe, …ndodh që ndonjë anëtar i komunitetit tonë , apo pjesëtar i familjes, mik apo i afërm i yni , kërkon t’i thotë “thyej qafën fukarallëk” sa hap e mbyll sytë. Deri këtu nuk do të kishte asgjë të keqe, ama, jo në rrugë të gabuar.
Krimi, përdorimi dhe tregtimi i lëndëve narkotike, lojërat e fatit apo dhe aktivitete të tjera që qojnë në çrregullimin e jetës si personale si fillim dhe kolektive kanë bëre që individ, grupe, organizata apo dhe media të bëjnë të pamundurën që ta luftojnë me forcën e fjalës, edukimit dhe sensibilizimit.
Së fundmi dhe jo vetëm , në ambientet e British Museum u shfaq një film i shkurtër që për ata që e kanë parë , mesazhi , aktrimi dhe reagimi intelektual si me me zë e figurë, është me përmasa jashtëzakonisht njerëzore dhe jetëdashëse.
Filmi me titull “Shpresë e humbur” ka si thelb lojërat e fatit , në këtë rast babai ka rënë pre e këtij vesi dhe pasojat dihen sidomos në familje , sidomos tek fëmijët padyshim ndikim negativ do të ketë edhe në shoqërinë dhe komunitetin ku bën pjesë.
“The Albanian” edhe këtë herë përveç misionit të saj të informimit bëri të mundur që në punën e saj të mundësoj edhe këtë projekt sensibilizues.
Aktrim i profesional, intriguese e besueshme, nga grupi artistik, duke dhënë me vërtetësi mesazhet që duhen dhënë, duke filluar nga Fidan Vitia, Yllka Alidema, Fiona Metolli, Joni Berbati, Lorent Metolli. Po ashtu edhe montazhi dhe veçanërisht kamera, nga Arta Metolli, ideuar dhe realizuar nga Petrit Kuçana. Në ato pak minuta ka mjaft mesazhe që jepen, mesazhe që vijnë artistikisht për të gjithë ata që kanë sy e veshë.
Kazinotë dhe lojrat e tjera të fatit janë bëre një virus i rrezikshëm i shoqërisë dhe komunitetit tonë , një ves shoqërorë që jo vetëm po destabizon personin në fjalë por po shkatërron familjen dhe të ardhmen e saj.
https://www.facebook.com/ThealbanianLondon/videos/199677721116888/UzpfSTExNjIwNzc2NTc6MzA2MDYxMTI5NDk5NDE0Ojc1OjA6MTU4MzA0OTU5OTotMjE2NTk5MTY5NDg4NjAyMzE2Mg/
Ndërkohë krahas filmit në ambientet e Muzeumit flitej vetëm shqip nga fëmijë, prindër dhe shumë e shumë bashkatdhetarë të tjerë që përmes interpretimeve, pjesëve instrumentale këngëve dhe valleve, fjalëve të profesorëve dhe intelektualëve shqiptar,si ajo e Arjan Gjonca dhe Shyqyri Haxha, apo Valmira Llabjani Avokatëve Ada Gurit, Artan Llabiani, gazetarëve dhe studiuesve shqiptare e deri tek prinderit me famë botërore te Rita Ores , Besnik dhe Vera Sahatciu, përçuan mesazhet e tyre sensibilizuese.
Natyrisht shmangia nga këto vese është një detyre individuale që në vetvete është një simbiozë e komplikuar, por detyre qytetare dhe intelektuale që me projekte të tilla të mund të prek në plage dhe të gjej jo vetëm përkrahje komunitare por të jemi aktorë real në zhdukjen e këtyre veseve. Me aktivizimin e shtresave intelektuale , me fushata të tilla sensibilizuese Britania e Madhe ka një kontingjent të pasur në gjirin e saj pse jo kontributi më i madh është për personat që kanë rënë në kurthin e kësaj joje që nuk sjell fat.
E padyshim The Albanian është pararojë e këtyre projekteve dhe do të vazhdojë pambarimisht dhe me këmbëngulje profesionale dhe intelektuale.
Në këto 16 vite të aktivitetit të saj Gazeta ka bërë një punë aq sa të vështirë po aq dhe gjurmëlënëse duke vënë në pah gjithçka që i nevojitet komunitetit që e cenon atë dhe shembuj pozitiv që zënë kurdoherë ballinën e saj.
“Shpresa e humbur” do të përftohet dhe konvertohet në mesin tonë me projekte të tjera plot shprese dhe jetë të angazhuar intelektuale.
Le të na shërbejë ky metrazh i shkurtër si shpresëdhënje!
