Emin Azemi
Në Maqedoni, ndodh që edhe fëmijën të ta vrasin me paramendim, edhe të të fusin në birucë, me të vetmin faj, sepse je shqiptar. Kështu po ndodh edhe me Sedat Aliun, babain e Almirit të vogël nga Kumanova, i cili duhet të vuajë 6 muaj burg për shkak se në vetëmbrojtje e paska grrithë pak vrasësisin Boban Iliq. Babai i Almirit të vrarë po e paguan haraçin e të qenit qytetar i rendit të dytë në këtë shtet, ku sistemi i pareformuar i (pa)drejtësisë është zgjatim i politikave antishqiptare.
Plot vrasës nëpër Europë që kishin shtypur turma njerëzish me kamionë, po të jetonin në Maqedoni dhe, mundësisht, po të ishin maqedonas, tash do të lëviznin të lirë dhe gishtin e mesit do ta mbanin lart e më lart. Këta kamionxhinj të çmendur, në Maqedoni pa problem do të mund të vazhdonin marshutën e tyre të vdekjes, sepse këtu ka plot prokurorë e gjykatës me të kaluar të dyshimtë, të cilët pa kurrfarë problemi dalin në anën e vrasësve dhe shkelin me dy këmbë mbi viktimat, që “rastësisht” mund të jenë shqiptarë.
Në Maqedoni, ndodh që edhe fëmjën të ta vrasin me paramendim, edhe të të fusin në birucë, me të vetmin faj, sepse je shqiptar. Kështu po ndodh edhe me Sedat Aliun, babain e Almirit të vogël nga Kumanova, i cili duhet të vuajë 6 muaj burg për shkak se në vetëmbrojtje e paska grrithë pak vrasësisin Boban Iliq.
Babai i Almirit të vrarë po e paguan haraçin e të qenit qytetar i rendit të dytë në këtë shtet ku sistemi i pareformuar i (pa)drejtësisë është zgjatim i politikave antishqiptare.
Prandaj, njerëzit dalin kot në të ashtuqujaturat zgjedhje të lira e demokratike, për arsye se vlerat e demokracisë mund t’i fusë në një shishe shejtani një togë prokurorësh e gjykatësish dhe t’i shndërojë ato në qindra vite burgim për shqiptarë të pafajshëm.
Njerëzit dalin kot të votojnë, sepse procesi zgjedhor saora pëson deformim, për shkak të pazareve dhe koncesioneve që u bëhen vrasësve të 27 Prillit 2017 dhe për shkak të allashveresheve politike-mafioze me ish-shefin e Zbulimit, Sasho Mijallkov, i cili këto ditë po i shijon ditët e ëmbla të “paraburgimit” në ndonjë dhomë të ‘Marriotit’. Është i njëjti njeri që e ngriti një sistem të tërë përgjimesh, përmes të cilave ishte në gjendje të shantazhonte cilindo politikan në Maqedoni (!).
Pra, në Maqedoni nuk mjafton të jesh i ndershëm, për të qenë i pafajshëm. Në Maqedoni, duhet ta shantazhosh keq dikë që të shpallesh i pafajshëm dhe të shijosh frytet e amnistisë së pashpallur.
Mijallkovi është produkti më idiotik i reinkarnimit të mafiozitetit në politikbërje dhe çdokush që provon ta zhbëjë këtë reinkarnim shpallet ose renegat ose destabilizues i shtetit prej kartuçi.
Siç po shkojnë punët me këtë “efikasitet” të lartë të sistemit të gjyqësisë në Maqedoni është afër mendësh që, një ditë të bukur me diell, në Europë të hapet ndonjë shkollë e posaçme e prokurorëve dhe gjykatësve, me pedagogë dhe instruktorë nga Maqedonia. Këta të fundit, të “armatosur” me shejtanllëqet e tyre policoro-juridike, do të mund të përhapnin përvojat e tyre speciale në shndërrimin e vrasësve me paramendim në kundërvajtës të thjeshtë trafiku. Nuk besojmë që një shkollë e tillë do të mund të licencohej diku në Europë, por ka të ngjarë që këta prokurorë dhe gjykatës nga Maqedonia të hapin ilegalisht ndonjë kurs privat, në ndonjë podrum të Madridit, Berlinit, Parisit, Brukselit e gjetiu, ku do të mund të “trajnoheshin” terroristët e ardhshëm dhe, pa problem, do të diplomoheshin si vozitës të kualifikuar për vrasjen e njerëzve. Madje, një klasë e posaçme do të mund të hapej për ata vozitës që e kanë në gjak vrasjen e fëmijëve dhe, si demonstrim praktik, mund të shërbejnë me video-xhirimet amatore nga Kumanova, ku shihet se si përfundon i shtypur për vdekje Amir Aliu nën rrotat e ‘Mercedesit’ të Boban Iliqit. (Është po i njëjti ‘Mercedes’ që e priti derë hapur para dyerve të burgut vrasësin Boban, i cili, pas ndonjë dite, mund të përgatitet papengueshëm për vrasjen e radhës).
Me licencën e (pa)drejtësisë që e mban vulën e gjykatave në Shkup e në Kumanovë, tash e tutje, do të mund të pajiset çdo maqedonas etnik që e ka ndërmend të vrasë ndonjë shqiptar. Nëse licensa të tilla në të kaluarën legjitimuan inskenime montruoze, siç ishin rastet: “Sopoti”, “Monstra” “Alfa”, “Kumanova” etj. kush i pengon prokurorët që, edhe në të ardhmen, të mos licencojnë ngjarje të ngjashme, në të cilat shqiptarët do të jenë sërish viktimë, kurse inskenuesit të jenë pjesëtarë të strukturave shtetërore?
Pse, kush i pengoi këto struktura të mos inskenojnë rasttin e Spotit, apo vrasjen e pesë maqedonasve të pafajshëm te Liqeni i Smilkovës dhe cili gjykatës a prokuror e pati kurajon profesionale e qytetare që t’ia çjerrë maskën këtij inskenimi makabër?
Në korrik të 2015-tës, Goran Nakevski, babai i njërit nga fëmijët e vrarë te Liqeni i Smillkovës, pat deklaruar për medie se nuk beson në gjyqësinë dhe në prokurorinë e vendit.
“Nuk janë problem vetëm vrasësit, janë problem porositësit, motivi, financuesi i tyre, pasi nuk mundet dikush për qejf të ngritet dhe të vrasë fëmijë. Prej shumë vitesh, sipas tij, shteti po e fsheh të vërtetën e rastit të Smillkovës”, pat thënë Nakevski
Nakevski, madje paralajmëroi se do të ngre padi penale kundër ish-Prokurorit Publik, Marko Zvërlevski, pasi ai dhe familjarët tjerë vlerësojnë se ai i ka vënë nën mbrojtje vrasësit e vërtetë dhe porositësit e vrasjes se fëmijës së tij.
Në të njëjtat vale ishte edhe i akuzuari Fejzi Aziri, i dënuar me 15 vjet burgim. Në fjalën e tij, ai ka kërkuar që Kryprokurori Publik, Lubomir Joveski, dhe prokurorja për Krim të Organizuar, Vilma Ruskovska, ta vizitojnë atë në burgun e Shutkës ose ta ftojnë, në mënyrë që t’ua dorëzojë argumentet dhe faktet mbi atë se kush është organizator dhe ekzekutues i vrasjes së pesëfishtë te Liqeni i Smillkovës.
Ndërkohë, një nga familjarët e të akuzuarve, Bedri Ajdari, u ka thënë gazetarëve se rasti ‘MONSTRA’ është i montuar dhe ata që e kanë bërë këtë janë munduar, sipas tij, t’i zhdukin provat dhe se vendi ku ka ndodhur vrasja është mbuluar me asfalt për t’u zhdukur provat.
Por, sikur nuk u mjaftuan me këtë inskenim dhe këta shejtanë budallenj, që vetes i thonë gjykatës e prokurorë, pa iu dridhur qerpiku i syrit, madje as vetulla e prerë e Fatime Fetait, dërguan në birucat e vdekjes një grup të rinjsh shqiptarë, për një vepër që ata s’e kishin kryer, por duhet të shërbejnë si “mish për top” për të mbuluar një krim të konstruktuar mirë nëpër zyrat e shtetit.
Në gjithë këtë histori të dhimbshme, asnjë njeri normal nuk mund t’i amnistojë ministrat shqiptarë të Drejtësisë dhe gjykatësit e prokurorët shqiptarë, në gjithë këtë periudhë inskenimesh monstruoze antiqshqiptare. Nëse ata i kanë pasur hall rrogat, kjo ka mundur të zgjidhet lehtë, sepse shoqëria shqiptare, pa kurrfarë problem, ka mundur t’ua sigurojë atyre të ardhurat në këmbim të një qëndrimi më dinjitoz që do ta shprehnin duke mos legjitimuar me prezencën e tyre shumë vendime skandaloze që kanë qenë të orientuara kundër lirive dhe të drejtave të shqiptarëve.
Fundja, shumë gjenerata shqiptarësh në të kaluarën ishin vrarë dhe dergjur në burgje për lirinë tonë të sotme, përfshirë madje edhe lirinë e heqjes dorë nga posti që shpesh shndërrohet në kartë legjitimimi të krimeve kundër shqiptarëve.
Në të kaluarën, shumë shqiptarë kanë vuajtur në burgje, jo që dikush sot ta gëzojë kolltukun e butë të lojalitetit, por që të zhvillojë beteja antidiskiminuese, madje edhe me çmimin e mbetjes pa kolltuk. Thonë se butësia dhe ngrohtësia e kolltukut ka njëfarë magjie, por me një kusht të vetëm: që ajo butësi e ngrohtë të mos shndërrohet në peng të lirive kokektive të një populli.
