Dr. VALBONA GJONI KARANXHA
Më shumë se çdo gjë Europa na duhej për t’u integruar, që të jemi pjesë e saj, të ndihemi të denjë si vëndet e tjera që kanë pothuajse tre shekuj që kanë ndërtuar shtetin e tyre, dhe ne kemi 26 që po shkatërrojmë tonin. Të qënurit në Eropë na jep prestigj -sipas nesh- që në doganat e aeroporteve të mos na trajtojnë si qytetarë të klasit të dytë. Pranimi në Europë na ngre në shkallën sociale, pavarësisht se kushtet nuk i arrijmë dot. E qëna në Europë na bën modern, dhe kozmopolitë. Por kozmopolitët dhe globalistët tanë në fakt nuk duan integrimin, por dëshirojnë asimilimin në Europë sepse të integrohesh do të thotë të mbash tiparet e tua kombëtare, ndërsa të asimilohesh do të thotë të humbasësh ç’do gjë, në rradhë të parë vet-identitetin.
Teknikisht, modern nuk quhet mish-mashi globalist, por shtetet kombe me tipare të përcaktuara dhe të përbashkuar në një komunitet politik. Modernizmi globalist nuk është gjë tjetër vecse një konstrukt i rrem i krijuar nga multikorporatat ndërkombëtare në kërkim të tregjeve dhe krahut të lirë të punës. Globalizmi është skemë ekonomike, shtetet kombe janë njësi politike përfaqsuese në politikën/arenën ndërkombëtare. Me një fjalë, globalizmi të ngrihet dhe të lë shëndetin një ditë kur kolapsi ekonomik mbyll tregjet, ndërsa shtet kombi është aty gjithmonë i pranishëm.
Saga e pranimit në Europë po bëhet si Pëlhura e Penelopës. Në të vërtetë, rekomandimi nga Brukseli për hapjen e negociatave u quajt pozitiv, pavarëshisht se antidemokratët e Partisë Demokratike desh na prishën punë. Domethënë, nga tërë kjo mesele për rekomandimin pozitiv, duket sikur Shqipëria do marrë një pjesë të mirë nga torta Europiane. Këtë e vërtetoi edhe Vllahutini në konferencën me dyer të mbyllura për shtypin: “Nuk ka rëndësi korrupsioni, problemi i kanabis-it, dështimi i reformës në drejtësi, rritja e borxhit publik, rënia e PBB në mënyrë drastike. Europa ka ende shpresë për ne të pashpresët.”
Por ç’farë torte është kjo? A thua të jenë miliona euro në dobi të shtetit, qytetarit apo ambjentit? A thua takspaguesët europian, do paguajn ekstra për shqiptarin i cili e kalon kohën në kafene kur kryetari i qeverisë vizaton në orar të punës?
Nuk ke se si ta shohësh ndryshe problemin. Llogjika të thotë që ka dicka tjetër e cila i përmbys të gjitha këto insinuata.Tani na del që torta Europiane ardhka me një çmim të lartë, dhe kjo në nivel ligjor; në përshtatjen e ligjeve që kanë të bëjnë me depozitimin e plehrave. Në një njoftim të shtypit KE ka bërë të ditur se: Përderisa nuk është anëtare, Shqipëria nuk mund të detyrohet të lejojë importin e mbetjeve, por në momentin që ajo bëhet anëtare atëhere duhet të ndryshoj legjistlacionin.
Shumë bukur, kjo tingëllon e arsyeshme, Europa kërkon të jetë në konformitet ligjor përderisa Shqipëria të jetë pjesë e saj. Por lepuri fle diku tjetër. KE nuk është prononcuar për kapacitetet e Shqipërisë. Sipas BE “ Një sfidë e madhe është fakti që një numër i madh e mbetjeve të gjeneruara në vit – rreth 100 milionë ton – janë te rrezikshme sepse janë fuçi që përmbajnë metale të rënda dhe toksina të tjera. Këto substanca duhet të trajtohen në procese të veçanta, dhe të nevojshme sepse janë komponentë të rezikshmëm.”
Deri tani Shqipëria nuk i ka këto kapacitete, sepse të arrish standartet e BE duhen fonde për ndërtimin dhe për të arritur skematikën e menaxhimit të plehrave në të cilën çdo hallkë është një industri më vete e organizuar në mënyrën si vijon më poshtë:
Mledhje e plehrave – ripërdorimi – ekstrakti i produketeve natyrore – dezinjimi i produketeve ekologjike- prodhimi- shpërndarja- përdorimi i produketeve.
Pra, nuk ka asnjë shans që me industrinë e sotme, mbas pesë vjetësh, por edhe mbas 10 vjetësh Shqipëria të arrij këto standarte sa të manaxhojë plehrat e veta, për të mos përmëndur ato që do t’i jap BE me ligj. Dhe në se Shqipëria modifikon legjistlaturën, atëherë kthimi i vëndit në një fushë toksike, bio-rreziku dhe radioaktive, nuk është i largët.
Të gjitha këto e kanë përgjigjen në lëshimin e sovranitetit pak nga pak dhe në dëshirën për t’u bërë shoqëri globale. Por ideologjia është larg nga praktika. Humbja e sovranitetit ekonomik (dmth që BE do të marr pjesërisht vendime ekonomike për vendin tonë), institucional (dmth që vëndet lojtarë të politikës ndërkombëtare do kontrollojnë intitucione gjyqsore të vendit tonë) sovranitet ushtarak (aderimi në NATO) reduktimi i ushtrisë sonë dhe prania e trupave të huaj në territorin tonë, kanë treguar që shteti yne në 25 vjet e fundit ka lëshuar sovranitetin pa marrë asgjë në këmbim. Pra, pak nga pak e kemi lëshuar sovranitetin duke ju përshatur globalizmit, për të mbuluar atë që nuk jemi në gjëndje ta arrijmë si shtet. Sovraniteti mund të duket si ide arkaike, por pa të nuk je shtet, dhe nuk duhet të mendojmë që të tjerët do na paguajnë faturën në tregjet e BE dhe botës.
Kjo është gjysma e të keqes të jesh vënd anëtar i BE, dhe personalisht nuk jam kundër aderimit në të. Por vëndi që kur është hapur mbas demokracisë është degjeneruar deri në rrënim. Atëherë përse i duhemi në Europës? – bëra pyetje para disa kohësh. Dhe përgjigja nuk u vonua. Ne Europës i duhemi të depozitojë ligjërisht plehrat e saj, dhe për ca euro më shumë të cilat nuk do shkojnë tek qytetari i thjeshtë do ndosim ambjentin me mbetje toksike. Dhe në se Shqipëria bëhet anëtare në BE, atëherë referendumi për ligjin e mbetjeve vihet në pikëpyetje. Kjo katrahurë nuk dihet se ku e ka fillimin edhe fundin, dhe me politikat globaliste dhe ambicjet gjeopolitike kjo komplikohet më shumë. Në cdo rast, shteti shqiptar nuk është gati të aderoj në Europë! Për më tepër një aderim i tillë nuk ka c’na duhet.
