Opozita shqiptare po rrezikon të bëhet qesharake, jo për faktin se ndonjëherë, gabimisht, mund ti qëllojë të thotë gënjeshtra (kjo ndodh me çdo opozitë), por sepse me ndërgjegjje të plotë ka vendosur të prodhojë gjysëm të vërteta.
Historia e fundit më flagrante është ngjarja që PD, po prodhon me Eskobarin e Ballkanit. Ndërkohë që të gjithë në jug e dinë se Klement Balili ishte punësuar në shtet si përfaqësues i LSI-së; që kryebashkiaku i Delvinës, nga i njëjti fis, është po i LSI-së; që një tjetër person i familjes është kordinatori lokal i kësaj partie, pra kur të gjitha këto dihen, PD-ja bën sikur ato fakte nuk ekzistojnë.
Nga tribuna e selisë blu, parakalojnë njëri pas tjetrit protagonistët opozitarë për të bindur shqiptarët se Balili është i Koços, i Tahirit, apo siç shkroi Berisha në fund në Facebook, i vetë Edi Ramës.
Në fakt askush nga këta nuk mund të fshihet nga përgjegjësia. Edi Rama që i ka servirur zgjedhesve si kandidatë të tillë njerëz, Koço ka bërë fushatë bashkë me ta dhe Tahirit “i ikin” të kërkuarit në drejtim të paditur.
Por ajo që shqetëson më shumë është fakti se përpos tyre, PD-ja fsheh në mënyrë të turpshme nga denoncimi, lidhjet e këij klani me LSI-në.
Po pse ndodh kjo?
Për të kuptuar këtë është mirë të bëjmë retrospektivën e vitit të fundit.
Deri në periudhën kur plasi afera DIA – CEZ, opozita nuk i ndante akuzat për tandemin e së keqes Rama- Meta. Pas kësaj afere kur u duk se Meta u kap me preshë në duar, Lulzim Basha bëri disa deklarata të forta për kryeparlamentarin. Ai kërkoi në dy raste të ndryshme dorëheqjen e tij dhe shpalli publikisht: “Sa të jem unë kryetar i PD-së, nuk do të ketë kurrë koalicion me Ilir Metën”.
Kësaj situate Meta iu kundërpërgjigj duke lënë të kuptohet se ai kishte një aleancë prej malsorësh (një nga Skrapari një nga Tropoja) me Berishën dhe nuk e kuptonte Bashën që para se të kërkonte dorëheqjen e kryeministrit, ishte i vetimi kryeopozitar të botë që kërkonte atë të shefit të parlamentit.
Që prej asaj kohe PD filloi të heshtë për Metën.
Disa thonë se ai e shantazhoi Berishën me nxjerrjen e zullumeve të qeverisjes së përbashkët. Disa të tjerë thonë se doktori, si një mjeshtër i vjetër, iu kthye përsëri bindjes së tij të hershme se PD nuk vjen në pushtet pa përçarjen e së majtës.
Por, pavarësisht nga arsyet faktet janë fakte.
PD i ka hequr nga fjalori i saj akuzat për LSI-në. Lulzim Basha i gjendur nën trysni i anashkalon pyetjet për të dhe nuk e artikulon më frazën e fortë: ”Kurrë koalicion me të”.
Kështu ndodhi madje edhe kur u bënë publike dosjet e përgjimeve të prokurorisë se Ilir Meta i kishte kërkuar shefit të DIA, Kastriot Isamili 200 mijë euro për fushatë. PD-ja që nuk le kërkënd pa akuzuar për shumë më pak sesa kaq, vendosi ta mbyllë gojën në mënyrë të turpshme.
E që atëhere në publik nuk rreshtin pikpyetjet: A është ky pakti i mëkatarëve që i lidhin sëbashku krimet e qeverisjes së shkuar? A është ky kalkulim politik për tu rikthyer në pushtet, ashtu sikurse Rama në 2013, pa pasur asnjë meritë, por duke marrë Ilir Metën?
Ndoshta më shumë sesa këto, PD e shikon Ilir Metën si njeriun e vetëm që mund të pengojë fobinë më të madhe të Berishës: miratimin përmes reformës në drejtësi të prokurorisë dhe gjykatave për luftën kundër korrupsionit të politikanëve të lartë. Kreu i LSI-së e ka garantuar publikisht PD-në se ai nuk voton një reformë që nuk është konsensuale. Por nga ana tjetër ai e ka garantuar atë nën rrogoz, se nuk do të pranojë as kalimin e një reforme me vota të shitura parlamentarësh.
Dhe ky është çmimi me të cilin ai ka blerë paqen e PD-së.
Natyrisht me çmimin e madh të mosdenoncimit të njërës prej pjesëve më të errëta të pushtetit dhe mbi të gjitha me atë të diskretitimit të kauzave opozitare.
