Dëshmitë
Burri i motrës: Nuk e dimë sesi ndodhi kjo ngjarje. Shkonin mirë, vija gjithmonë. Mora vesh në orën 2 të natës, në telefon. Mora gruan, motrën e asaj, erdha këtu. Pyeta të vëllanë sesi ndodhi, më tha: Kishin ngrënë, kishin pirë. Kishte ardhur çuni dhe çupa kishin ngrënë bukë, se çuni vjen vonë në orën 1 të natës. Kishte ngrënë bukë, kishte lënë bukën të shtruar në tavolinë. Kishin rënë për të fjetur dhe pas asaj është bërë ai muhabeti. Nuk kanë pasë probleme.
Gazetari: Policia thotë për xhelozi.
Burri i motrës: Absolutisht. Ka qenë njeri fukara, i vuajtur në punë si ai dhe ajo. E kemi ndihmuar shumë. Punonte punë bujqësie, e merrnin dhe komshinjtë për të punuar, punonte për copë buke, merrte ndonjë lekë dhe mbante fëmijët gjallë. Kanë tre fëmijë. Fëmijët kanë qenë në gjumë, në dhomën tjetër. I kishte nxjerrë i vëllai dhe i kishte dërguar tek e ëma. Ai kishte marrë vetë policinë në telefon hajde se unë e bëra këtë gjë. “Amanet fëmijët se unë ika” i kishte thënë të vëllait. Për arsyet nuk di gjë, erdha vonë. Dhe i vëllai nuk dinte asgjë si kishte ndodhur. Ishte njeri i mirë. Është një gjë enigmë. Punët e tyre i di ai që është atje. Çfarë xhelozie ai aman, ai ka qenë një njeri si të thuash pak si i sëmurë, e ka pasur një shqetësim, por jo lajthitje nga truri.
