Nga MINA T. QIRICI
Nënëmadhja mbylli sytë në mesnatë! E heshtur! E sfilitur! E zhgënjyer!
Me dhimbje në zemër! Infermieria e turnit shtangu nga habia. Mbi gjoksin e të moshuarës, pulsonte ende celulari, fiksuar me numrin: 068 20 32 8… Pesëqind thirrje…
Asnjë përgjigje! Vajza shtypi butonin. Nga dhimbja apo kureshtja?
Dhoma u mbulua nga zëri paqësor i Nënëmadhes:
“Biri im! Sa të kam pritur…
Të të puth nëna sytë dhe ballin! Kam pesë vjet që të pres. Nga dita që më solle në azil. Kurrë nuk kam marrë përgjigje nga ty, o bir! Më ka zhuritur malli! Për ty dhe nipin.
Kaq punë ke, or bir, sa nuk vjen të takosh nënën? Nënën që të dha jetën? Të dha dashuri dhe mirësi pafund? Desha të shkruaja një letër lamtumire, por nuk mundem. Ischemia cerebrale m’i ka mpirë duart dhe këmbët, por jo dashurinë për ty. Vdekjen e kam fare pranë…Iu luta mortjes mos të më merrte në fillim të verës. Mos të të prishte nëna pushimet e plazhit…
Vdekja ma plotësoi dëshirën. Edhe mortja ka mëshirë për një nënë të mjerë! Po ty, të lëndon dashuria ime? Vras mendjen dhe pyes veten: ku kam gabuar? Ku qendron faji im? Pse të linda?
Të rrita mes mijra mundimeve? Të shkollova? Të bëra burrë? Të dhashë jetë nga jeta ime?
Nëse të kam lënduar sadopak, kërkoj ndjesë, o bir! Me zemër! Një fjalë e urtë indiane thotë: ‘Nëna nuk gjykohet! Nëna respektohet!’ Këtu më japin tri vakte në ditë. Më japin edhe kafe. Më sjellin edhe ilaçet e zemrës. Kam dashurinë e shoqeve…
Por, eh! Më mungon dashuria jote! Pse o bir? Dashuria e nënës është dashuri mbi të gjitha dashuritë! Erdha në shtëpinë e të moshuarëve, jo me dëshirë, por nga dashuria për ty. Më dhe fjalën. Do vije të më takoje! Të besova! Besa dhe fjalët janë amanete, biri im!
Kostandini u ngrit nga varri. Ia solli nënës në shtëpi të motrën. I kishte dhënë besën. Ke besë, o bir?! Tani, vdekjen e kam fare pranë. E ndjej…Këmbët më janë mpirë. Por, duroj! Të jesh ti ai që të m’i mbyllësh sytë për herë të fundit! Të jesh ti ai që të hedhësh një grush dhe mbi arkivolin tim! Të nxjerr frymën e fundit, mbështetur në gjoksin tënd!
Tani, syri im nuk nxjerr më lotë. Janë shteruar. Tani, më qan shpirti!
Loti i shpirtit është më i rëndë se loti i syrit, o bir! Nuk ka zjarr që t’i thajë. Kam një amanet të fundit: Ma digj trupin në zjarr! Hirin shpërndaje në bregun e detit.
Aty ku kemi shtëpinë e plazhit. Të bëhem vesë mëngjesi e të spërkas fletët e trëndafilave. I mbolli me duart e tij yt atë. I donte shumë lulet! Këput një gonxhe trëndafili dhe merri erë. Do të gjesh aty erën time dhe do të psherëtish: ‘Aromë nëne!”’. Hiri im të bëhet puhizë në zhegun e verës!
Të të flladit trupin, ballin dhe sytë! Hiri i kurmit tim të ulet butësisht mbi degët e ullirit!
Të njomë lulet e shegës, limonit dhe portokalles! T’u japë frutave aromën e trupit tim. Dhe ti, të thërrasësh me zë të lartë: ‘Nëna ime’. Dhe unë do të përgjigjem: Jam këtu! Hiri im të bëhet mirësi dhe dashuri për ty”
Nënëmadhja u varros mesditën e djeshme. Më shumë se vapa e kësaj vere përvëlues, ishte diçka tjetër më përvëluese se dielli i ditëve të fundgushtit.
Malli i nënës! Ia dogji shpirtin, si djeg llava e vullkanit shpatin e malit.
Rënkon me lot! Me lot nëne!
