Njeriu*, Haxhi, Qabja
Nga Blerim Ciroka
Besimtarët muslimanë e kanë ëndërr të shkojnë e ta vizitojnë Qaben e Madhnueshme, qoftë edhe një herë në jetë. Vizita e Mekkes, Qabes, Medines, Merve-Safa, pirja e ujit të Zemzemit në vendin ku buron, gjuajtja simbolike e djallit të mallkuar, rrotullimi shtatë herë rreth Qabes, prerja e Kubranit, qëndrimi në Arafat ku Ademi dhe Havaja janë takuar pasi janë përzënë nga xheneti dhe veshja e bardhë e Ihramit janë ritet më të rëndësishme të kësaj vizite historike, të kësaj vizite mrekullibërëse. Kjo vizitë, më së pakti, merr pesë ditë.
Po çfarë është Qabja dhe Haxhi në të vërtetë?
Qabja është ai objekti në formë kubi që gjendet brenda faltorës qendrore në Mekë. Ndërsa Haxhi është kryerja e disa riteve të caktuara në kohën e caktuar pikërisht me qëllim të kryerjes së këtij obligimi. Kjo vizitë është detyrim nga Zoti për çdo besimtar mysliman që i plotëson kushtet. Përveç që njeriu duhet të besojë ai duhet të ketë arritur moshën e caktuar, pra nuk është detyrim për fëmijët; duhet të ketë mundësi shëndetësore dhe ekonomike, duhet të jetë i lirë. Për ata që kanë mundësi kjo vizitë duhet kryer së paku një herë në jetë dhe sa më shpejt që kushtet të plotësohen, nuk duhet të vonohet.
Çfarë është Haxhi për shpirtin?
Vendi ku shpirtrat qetsohen. Atje ku mëkatet falen. Atje ku njeriu ringjallet shpirtërisht. Atje ku njeriu mendon kthjellët për Zotin e tij. Atje ku njeriu nuk paragjykon tjetrin në varësi të pasurisë, pozicionit në shoqëri, ngjyrës së lëkurës apo. Atje ku njeriu i bindet të Madhit Zot plotësisht. Atje ku jetuan e u përjetohen shumë profetë të Zotit. Atje ku e mira ka triumfuar e triumfon ndaj të keqes. Është ai vend ku edhe shpirtrat dhe karakteret më të forta e më të ngurta zbuten. Ku njerëzit më të qëndrueshëm përlotën e i dorëzohen plotësisht të Madhit Zot. Ai vend dhe ai tubim 2-3 millionësh që është krejt unik dhe i veçantë të kujton grumbullimin e Madh në Ditën e Gjykimit kur njeriut nuk do t`i bëhet padrejtësi por do të gjykohet për atë që ka vepruar, kur njeriu do mëshirohet nga i Gjithëmëshirshmi.
Haxhi është ajo rimëkëmbje shpirtërore me të cilën njeriu merr trajtën e tij të parë, me të cilën është krijuar, larg mllefeve e ligësive. Janë pikërisht këto pesë ditë që e edukojnë njeriun për gjithë jetën. Këtë edukim dhe pastrim nuk ka sistem apo metodë tjetër në këtë botë që mund t`a instalojnë tek njeriu. Njeriu shkon aq lart sa që nuk dëshiron të largohet nga aty. Madje ata që kanë shkuar para se të kthehen fillojnë e bëjnë planet për ndonjë vizitë tjetër. Padyshim që Haxhi dhe vizita e Qabes në këtë kohë është kulminacioni i pashoq shpirtëror që qënia njeri mund të arrijë. Këtu njeriu e kupton se më në fund do të kthehet tek Zoti i tij, s’ka mundësi tjetër, duhet përgatitur për atë Ditë!
Çfarë simbolizon Haxhi?
Haxhi është simbolizim i sprovës, është simbolizim i bindjes dhe ai i qëndresës së njeriut besimtar ndaj Urdhërit Hyjnor. Sic dihet ishte profeti i madh Ibrahimi as që u sprovu deri në palcë të shpirtit dhe ngjallënjeu ndaj vetes dhe kësaj bote. Ai u urdhërua të bënte kurban birin e tij, Islamilin. Kur besimtari i bindur merr urdhra nga Zoti i tij nuk pyet `po pse, si, qysh` etj, por menjëherë zbaton.
Është i logjikshëm, shumë madje, sepse vetë bindja ndaj Krijuesit të Madh është logjike e pastër. Zoti i Gjithëmëshirshëm nuk urdhëron diçka të dëmshme por e sprovon njeriun. Është pikërisht ky vend ku Ibrahimi as u urdhërua të linte bashkëshorten dhe fëmijën e tij të vogël, Haxherin dhe Ismailin, në një vend të shkretë, në një vend ku as ujë nuk kishte për të pirë. Ata të dy i thanë ‘po’ kërkesës që Ibrahimi i përcolli nga Zoti. Haxheri kërkoi e kërkoi ujë për të burin derisa e gjeta. Duhet të kërkosh, duhet të punosh fort në këtë botë për të arritur të mirat e saj, përtacëria është e ndaluar! E cfarë ndodh kur njeriu i bindet Zotit të tij pamëdyshje? Ai e fiton edhe këtë botë edhe të amshueshmem.
Zoti e shpërblen Ibrahimin (as), këtë profet gjigand, duke e përmend në Librin e Tij,
Kur`anin Famëlartë, si një ndër besimtarët më të devotshëm më të përkushtuar që ka parë kjo tokë. Madje emërton një kaptinë të plotë me emrin e tij. Ishte pikërisht devotshmëria dhe bindja e Ibrahimit ndaj Zotit të gjithësisë që bëri që flaka të shuhej kur ky profet u hodh në zjarr nga mohuesit dhe të ligjit. Bindja e tyre ndaj Zotit bëri që në këtë vend të burojë një ujë, i quajtur Zemzem, shërim për cdo sëmundje kur ai pihet me besim të plotë. Ishte pikërisht kjo devotshëmri e kjo bindje që bëri që Ibrahim (as) të trashëgohet me dy fëmijët e tij po profetë, Is`hakun dhe Ismailin (ahs), përfshirë dhe Profeti Muhamed (as) i cili vinte nga stërnipërit e Ibrahimit as. Ibrahimi a.s. përmendet edhe në Kristianizëm si dhe në Judaizëm.
Lutje, adhurim, lutje!
Nëse gjatë jetës koha edhe humbet në përditshmërinë tonë atje koha vetëm fitohet. Ajo fitohet përmes lutjeve, përmes adhurimit. Lutje për veten, për familjen, për të afërmit, për shokët, për miqtë, për vendin tënd, lutje të varfëritë e tij, për të sëmurët e tij, lutje për krejt shqiptarët, për krejt njerëzimin. Është pikërisht koha të jesh krejt i hapur dhe i lirshëm në raport me Zotin tënd. Është koha për të kujtuar ndoshta mëkatet që ke bërë e të kërkosh falje, të kërkosh mëshirë, të kërkosh pastrim të sinqertë.
Është koha të ndërgjegjësohemi se dallimi qëndron në devotshmëri, të ndërgjegjësohemi se ndarja e ushqimit dhe e mundësive të tjera që na janë dhënë nuk na i pakësojnë ata, përkundrazi na i shtojnë ata. Këto dhe të ngjashme mirësi bëhen shkas për një jetë më të qetë, më të begatë.
Sa ka nevoje njeriu për një vizitë të tillë?
S`ka fjalë për të shpjeguar nevojën që kemi për të vizituar vendin ku jetoi Ibrahimi, vendin e paqes ku luftërat dhe sjelljet negative janë të ndaluara. kemi nevojë, në këtë kohë të rrëmujshme të gjejmë paqen dhe qetësinë shpirtërore. Në këtë kohë kur gjaku i fëmijëve dhe i të pafajshmëve të tjerë derdhet rrëke kemi nevojë të kthehemi të Zoti që na udhëron për paqe, tolerancë, falje mëshirë, etj, të gjithë të bashkuar e njëzëri të shprehim bindjen tonë së do zbatojmë Fjalën e Tij e jo të djallit të mallkuar. Në një kohë skllavizimi, getoizmat, racizmat, parcelizimet e ndryshme me prapavijë djallëzorë kanë marrë hov është shumë e nevojshme që të ndalemi e t`i themi `jo` cdo gjëje negative. Është koha të marrim forcë e ushqim për të sfiduar të pabindshmit, së pari të përmitësojmë vet veten. Larg egoizmave e kapriçove, larg mendjemadhësisë e ndjenjës së superioritetit. Më afër thjeshtësisë e mëshirës, më të paqtë e fisnik, me zemërgjërë e bujarë.
Sa u shkrua më lart dhe qindra të tjerë shkrime qofshin nuk mund t’a shpjegojnë sa duhet atë që njeriu përjeton e përfiton nga ky rit i tillë madhështor.
*E fillova me Njeriun sepse njeriu, formimi dhe edukimi i tij është pikësimini kryesor. Kur kjo realizohet atëherë ai e njeh Zotin e tij, i bindet atij dhe arrihet qëllimi i jetës, çdo gjë merr formën e duhur.
