31-vjeçarja shqiptare Sindi Manushi është zgjedhur kryetare e bashkisë në Pieve di Cadore, në zonën Belluno, në zgjedhjet lokale që u mbajtën të dielën në Itali.
E reja shqiptare, me origjinë nga Elbasani u zgjodh në krye të bashkisë, duke pasuar kështu paraardhësin Giuseppe Casagrande.
Ajo ka emigruar në Itali së bashku me familjen në moshën 9-vjeçare dhe punon si avokate. Në një intervistë të dhënë për mediat italiane, 31-vjeçarja ka rrëfyer peripecitë e vështira me të cilat është përballur ajo dhe familja e saj kur kanë shkuar në Itali.
E reja shqiptare ka thënë se nuk e mohon kurrë origjinën, por se ndihet dhe gëzon të drejtat si një qytetare italiane.
Sindi Manushi, një fitore historike për të dhe listën tuaj. Si ndiheni?
Ishte një dhimbje. Shqetësimi ishte të dielën, kur njerëzit nuk shkonin të votonin: ne nuk flinim dhe më pas gjërat shkuan më mirë të hënën, veçanërisht falë të moshuarve dhe arritëm kuorumin prej 48.31%.
Mund të na tregoni historinë tuaj? Ajo është në Itali që në moshën 9-vjeçare. Ndihesh italiane?
Jam krenare për origjinën time shqiptare, por kam një kohë të gjatë në Itali dhe ndihem me të gjitha qëllimet një qytetar italian. Unë kam jetuar gjithmonë në Pieve di Cadore, përveç një paranteze universitare në Trento, për të përfunduar studimet për drejtësi.
Si ishte mjedisi në Itali?
Fillimisht e vështirë, pati një periudhë hutimi. Vijmë nga një vend shumë i ndryshëm nga Italia dhe mbi të gjitha nga një qytet industrial, Elbasani. Lëvizja nga Elbasani në Pieve ishte një tronditje dhe mund ta imagjinoni pse. E mbaj mend shumë mirë borën e parë, për mua ishte një risi absolute.
Cilat ishin vështirësitë më të mëdha?
Përshtatja me zakonet e Pieves, gjuha italiane. Edhe nëse në Shqipëri merret sinjali Rai dhe jam rritur me Tg1. Që fëmijë kam qenë gjithmonë e apasionuar pas lajmeve dhe politikës, jam rritur edhe me Carrà-n dhe Sanremon.
Si u pritët fillimisht nga komuniteti?
Ne e kemi zbritur disi mosbesimin. Banorët e Pieve janë malësorë, të tillë janë, duhet të kuptojnë kush je, çfarë bën, duhet të të kornizojnë dhe të kuptojnë. Ne u studiuam pak, pastaj gjithçka shkoi tatëpjetë. Aq sa nuk do të ndalem së falenderuari fqinjët, të cilët më ndihmuan mua dhe vëllain tim Dgersi në detyrat e shtëpisë.
Kështu që në fund Pieve ju mirëpriti…
Kur e kuptuan se ishim njerëz të ndershëm, na mirëpritën dhe na trajtuan shumë mirë.
Marrëdhëniet me prindërit e tu?
Kanë punuar dy-tre punë për të na mbështetur, i falënderoj. Unë dhe vëllai im ndonjëherë duhej të rregulloheshim disi, por përveshnim mëngët.
E prisnit që një ditë të bëheshit kryetar bashkie?
Nuk ishte në perspektivë. Unë kam qenë gjithmonë e apasionuar pas politikës, si një interes i pastër për çështjet publike. Por jo, nuk ishte në plane. Më pas para disa muajsh lindi kjo ide dhe ne lindi “Pieve futuro”.
Si do të përpiqeni ta ndryshoni Pieven?
Unë shoh një Pieve shumë të përgjumur dhe një strukturë sociale të testuar nga pandemia. Kemi humbur disi sensin e komunitetit dhe kultivohen më shumë individualizmat, për fat të keq një prirje kombëtare. Pieve ka spikatur gjithmonë si një qendër grumbullimi, dua që ajo të bëhet sërish e tillë.
A ndiheni si një pioniere?
Jo unë, por i gjithë grupi im. Nuk kemi bërë premtime të mëdha. Ne duam të jemi një urë komunikimi mes Bashkisë dhe qytetarisë. Administrata ime do të bazohet në dialog.
A do të vazhdoni të ushtroni profesionin tuaj si juriste?
Po, nuk do të heq dorë nga profesioni im. Me siguri do të ketë një periudhë përshtatjeje dhe do të më duhet të kuptoj në aspektin kohor se sa do të marrë për qytetarët e mi. Sigurisht që prioriteti im do të jetë tek ata.
A keni qenë ndonjëherë viktimë e racizmit? Në prag të votimit, dikush grisi një nga posterët tua zgjedhor…
Më thanë që jam shqiptare, jam femër, jam shumë e re. Ka pasur disa episode të pakëndshme, por në përgjithësi dua të nënvizoj gjithçka që më ka dhënë Pieve di Cadore, që është shumë. “Pieve futuro” ka lindur për të bashkuar, jo për të ndarë”.
A mund ta përkufizojmë Pieve di Cadore si një lloj laboratori politik?
Unë do të thosha po. Shpresoj se mund të funksionojë, ndoshta mund të përsëritet në një shkallë më të madhe, por ndërkohë le të bëjmë hapin e parë, që është shumë i rëndësishëm.
