Petrit Kuçana
A është e vërtetë që “filanja” punon në Ambasadën Shqiptare në Londër? –ishte pyetja e dëshpëruar e një sipërmarrësi shqiptar këtu në Londër që na tregoi se i ishin kërkuar £2000 paund për festën e Flamurit.
Më shumë ishte shtangur nga telefonata e zyrtares së Ambasadës, (pra si është e mundur t’i kërkohen para një njeriu që se ke takuar kurrë, që kurrë nuk i kanë dërguar një ftesë për në ambasadë) sesa shuma e kërkuar. Përgjigja që “do të mendohem” duket se nuk ka qenë e pëlqyeshme për zyrtaren e Ambasadës, ku nuk është parë e arsyeshme që t’i dërgohet një ftesë me rastin e festës së Flamurit.
Është hera e dytë që organizohet festa e Flamurit nga Ambasadori Qirjako Qirko, por duket se vazhdon të qëndrojë i vendosur në llogoren e tij, se unë jam shefi dhe unë bëj ç’të dua.
Mbetet lehtësisht e kuptueshme që mungesa e fondeve dhe nevoja e organizimit të “diçkaje”, të çojnë tek ndihma që mund të japin sipërmarrësit e komunitetit dhe gjithçka deri këtu është ok.
Duket se këtë vit, për shkak të përçarjes që Ambasadori i bëri komunitetit vitin e kaluar, dhe kërkesës publike që i bëmë për një minimum serioziteti, (duke u kërkuar ndjesë të paktën atyre që i nisi për në samitin e diasporës në Tiranë, por që u konsideruan të panevojshëm në festën e ambasadës) ua ka vështirësuar më shumë pasi pjesa dërrmuese e atyre që dhanë para vitin e kaluar, refuzuan që ta bëjnë këtë vit.
Kërkimi i ndjesës kërkon fisnikëri
Madje as edhe njëherë të vetme përgjatë një viti Ambasadori nuk i priti në ambasadë, qoftë edhe për t’u thënë faleminderit që mundësuan organizimin e festës së Flamurit.
Me një minimum serioziteti duhej t’i falënderonte publikisht. (Sot e kësaj dite askush nuk e di kush kanë qenë sponsorat e vjetshëm të Festës së Flamurit organizuar nga ambasada)
Gjithsesi u gjenden donatorë të rinj, që padyshim janë shqiptarë shumë të mirë, që e kanë konsideruar si mision atdhetar kontributin për organizimin e një feste prestigjioze me rastin e festës së Flamurit. Por zhgënjimi nuk do të mungonte. Fisnikëria e tyre nuk ua lejonte që të pyesnin Qirkon se pse nuk kontribuojnë sërish ata që kontribuuan vitin e kaluar, e aq më tepër të pyesnin për mirëorganizmin e festës që presupozohet që është më e madhja, më përbashkuesja, e organizuar nga ndonjë ambasadë dhe gjithçka iu la në dorë Qirkos.
Vendi tejet lulsoz (në kurrizin e sposorizuesve) mund të konsiderohej si detaj krenarie, prestigjioz për një ambasadë, për nder të flamurit. Mospjesëmarrja e shumë e shumë miqve britanikë të dëshmuar, ishte zhgënjimi i parë i tyre ashtu si prezenca e njerëzve thuajse të panjohur apo thjesht miqve të afërt të ambasadorit apo stafit, ishte një shije jo fort e këndshme, që rezultoi me mungesën e shumë e shumë atyre që konsiderohen si personalitete të spikatura shqiptare në Britani. (Komuniteti shqiptar i Britanisë është kaq interesant sa të gjithë i njohin të gjithë)
Ishin telefonatat “nga vendi i ngjarjes”, që vërtetuan që Qirjako Qirko kishte vendosur t’i shkonte deri në fund egos së tij, duke përçarë kështu komunitetin shqiptar të Britanisë. Këta sipërmarrës që kontribuuan me paratë e tyre, duhej të shijonin “gjellën e Flamurit” gatuar nga ambasadori Qirjako Qirko.
Mbase nuk duhet parë me shumë pezm që pritjen diplomatike të kishte njerëz të sapoardhur nga Shqipëria, (miq të miqve) njerëz që nuk e dinë as vetë se pse ishin aty, pasi pse jo edhe ata kanë të drejtë të festojnë kushdoqofshin, mekanikë që rregullojnë qoftë edhe makinën e ambasadorit ose të miqve të tij, pronarë lokalesh ku shijohet ndonjë drekë apo darkë e këndshme, patjetër që po, madje edhe prej atyre që konsiderohen si të rehabilituar (me vetting të pakalueshëm) që kushedi ku kanë dhënë ndonjë kontribut dhe që Shkëlqesia ka vendosur t’i ftojë.
Mungesa e pjesës tjetër ka qenë problemi. Mbase sponsorizuesit e “darkës” as që e kishin menduar që “i jashtëzakonshmi dhe fuqiplotë” të arrinte deri në këtë derexhe, duke i klasifikuar si “të padëshiruar” për ambasadën individë dhe shoqata, që nga pedagogë që japin leksione në Universitetet më prestigjioze Britanike, e deri tek ata që çdo ditë shkëlqejnë në misionin e tyre si ambasadorë të shkëlqyer të vlerave shqiptare, në Londër apo jashtë saj.
Thua kërkohet shumë nga shkëlqesia që ai të kujtohej se nuk do të ishte keq që të kishte Shqiptarë të Republikës së Irlandës, nga Skocia, Manchesteri etj etj (kurrën e kurrës që nga vitet ’90 e deri më sot, asnjë ambasador nuk ka cenuar shumë ekuilibra…)
Ka një histori të bukur me Aurel Qirjon, “violinisti i parë në një grup muzikantësh shqiptarë që po njihen në gjithë botën” siç e cilësoi BBC dhe që u bë “share” edhe nga Kryeministri Rama.
Së bashku me Saz’iso bënë atë që, as që e imagjinon ambasadori që mund ta bëjë jo për 4 por as për 44 vjet të qëndrojë në këtë post. Perlat e muzikës shqiptare u transmetuan nga BBC e madje deri tek Financial Times shkori për ta, por Aureli sipas kandarit të ambasadorit “nuk qenkërka i përshtatshëm” për t’u ftuar pritjen e organizuar me rastin e festës së Flamurit. Drejtueset e Shpresa Programme fituese e çmimit të Mbretëreshës, fituese e çmimit “Shqiponja e Artë në Samitin e Diasporës”, e gjithëpranuar si shoqata më e madhe shqiptare në Britani, Qirkoja nuk ka denjuar t’i ftojë në Festën e Flamurit, (organizuar me paratë e shqiptarëve të këtushëm), e madje as të shkonte vetë, apo të dërgonte ndonjë nga stafi kur flamuri me shkabën dykrenore do të ngrihej në një nga minibashkitë e Londrës.
Shkëlqyen me mungesën e tyre të gjithë ata Shkëlqesia i konsideroi “të tjerë”, pra jo të sojit të tij, pedagogë, avokatë, baristerë, fitues çmimesh të ndryshme, sipërmarrës të jashtëzakonshëm, shumë e shumë britanikë miq të shqiptarëve. Thjesht panë që kjo nuk ishte pritja me rastin e festës së Flamurit, po i ngjante një festë private, punë qokash…
Çfarë do të ndodhte që me një të njëqindën e shumës së grumbulluar (sipas informacionit zyrtar ambasadës janë rreth £9000. Ndërkohë po presim faturën) të rezervohej një pritje gjatë gjithë ditës së Ambasadë?
Këtë e di vetëm Shkëlqesia.
Që të mbledhë paratë e shqiptarëve dhe të organizojë festë ku të përçajë shqiptarët këtë e ka bërë vetëm Qirjako Qirko.
Mbetet i gjashti ambasador që presim dhe përcjellim dhe vërtet ndjejmë keqardhje që perceptimi i “të plotfuqishmit” që mund të bëjë ç’të dojë me ambasadën vazhdon të mbizotërojë nën drejtimin e tij.
Komuniteti mbase nuk ia din as emrin, pasi prej rreth dy vitesh përveçse ndonjë qoke, nuk është parë të bëhet ndonjë gjë prej tij.
Më shumë qarkullojnë në rrjetet sociale ndonjë valle e tij, në ndonjë lokal ku kërcet mishi e rakia e kënga tallava, sesa ndonjë aktivitet për të cilin mund të mbahet mend.
Mbase Qirjako Qirko së paku duhet të kujtohet t’i falënderojë këta shqiptarë të mirë që e nxorën faqebardhë, për festën e Flamurit tek ata 2-3 ambasadorë që erdhën atë natë.
(Ku ishte (përfaqësuesi) Marshalli i Mbretëreshës? Sa ambasadorë apo diplomatë të huaj ishin? Eh mbase kërkohet shumë….)
Me një minimum serioziteti duhej të falënderonte të paktën privatisht këta sponsorizues të kësaj mbrëmje, ashtu si ata të vitit të kaluar që u harruan, se aq kishte, (eh historia e lumit dhe e kalit).
Nuk besohet tashmë se një ndjesë publike do të mund të “shëronte” prerjen në besë, që u bëri qoftë atyre që dhanë para për festën e Flamurit, por që me paratë e tyre përçau komunitetin, ata që dhanë para vitin e kaluar (ka histori të turpshme Ambasada madje edhe me ata që nuk pranuan që të kontribuojnë) apo ata delegatë të vitit të kaluar, që i nisi në Samitin e Diasporës dhe nuk i ftoi në Ambasadë dhe lista vazhdon e vazhdon…
Kushedi çfarë mrekullie duhet të bëjë Qirjako Qirko do ta nxirrte sadopak veten nga qerthulli i ambasadorit të leshtë, që në shqip përkthehet si zyrtaruc i mjerë, dhe që duhet fisnikëri të kuptohet, se posti i Ambasadorit nuk do të thotë se ai është Pronari i Ambasadës, pasi paguhet nga taksapaguesit shqiptarë, asgjë më shumë se një mysafir i përkohshëm…
Posti i ambasadorit më shumë se detyrë është mision. Ndoshta pakkush do të donte ta kujtonte Ambasadorin kur të mbaronte mandatin e tij, si ambasadori i qokave, apo që i hiqte bukur vallet.
